.
بیشتر از همه وقتی از راهرو بین هال تا اتاق رد میشوم یادم میفتد که عجیب زندگی سخت است؛ یادم میفتد که چهقدر باید به این چیزی که اسمش انسان هست باید افتخار کرد.
“رنج زیستن” در ابتدا از آن کلمههاییست که انتشارات گلدرشت برایش جستار مینویسند، اما من هیچوقت چیزی واقعیتر از آن را حس نکردهام.
فکر کنم دوران راهنمایی بود که در کتاب ادبیات حکایتی از (اگر اشتباه نکنم) ابوسعید ابوالخیر آمده بود. یکسری آدم میآیند و از کارهای عجیب آدمی حرف میزنند؛ فلان کس روی آب راه میرود، فلان کس رو هوا میپرد و.... جواب ابوسعید اما چیزیست که این روزها من برایش به خودم و آدمها افتخار میکنم. بودن میون آدمها، تعامل با آدمها، دیدن خودشان و رنجشان، زیستشان و رنج زیستشان...
حالا فکر میکنم به آنهایی که این رنج را پایان دادند و فکر میکنم من چهقدر کوچکتر از آنم که رویش صفتی بگذارم، شجاعت، حماقت یا هرچی.
فکر میکنم که چی شد که پلات با دو بچه کوچکش، سرش را داخل فر خانه گذاشت و رنجش را پایان داد، یا مثلا چه شد که همدانشگاهی ما که هر روز کلهصبح در دانشگاه حاضر بود، یک شب دیگر در را روی کسی برای هیچوقت باز نکرد.
فکر میکنم که آدمها حق دارند. حق دارند که زندگی کنند و بمیرند. مثل پیدا کردن غذای موردعلاقهت که شاید هیچوقت پیدا نشود؛ گاهی هیچ راهی هم برای تحمل و ادامه پیدا نمیشود. خواستم بگویم ما گناه داریم، دیدم دیگر خیلی سخت میشود.
میگویم سخت است، بگذار اگر خواست دیگر نفسش گرمایی نداشته باشد.