باید سه تاریخ باشد که از یاد نبرمشان. تاریخ مرگ سهنفری که از نزدیکان من بودند؛ اما به یاد ندارمشان. هرچه هم فکر کنم بازم چیزی بهخاطرم نمیآید. شاید بتوانم سال و فصلشان را حدس بزنم، آن هم چون هنوز با کهنه شدن فاصله دارند، اما روزشان... هیچ.
آخریشان باباحسین بود. پدربزرگ مادری من.
پدربزرگ همبازی من. اولین چیزی که از او یاد دارم بازی است. بعد پارک قیطریه.
پلههای پارک، پلههای حوض، پلههای فرهنگسرا، تمام پلههای پارک را با او به یاد دارم.
بعد چهرهاش را به یاد دارم وقتی در پارک گم شده بودم و مردی دست مرا گرفت و به خانه آورد، چهرهاش وقتی در را باز کرد به یاد دارم.
خوابیدن کنارش در کودکی بههوای قلقلک با دستهای سفتش را هم خوب به یاد دارم.
اینها ولی رویاست.
سرطان را با او به یاد دارم. خوب شدن سرطان را با او به یاد دارم و مرگ با سرطان را هم با او.
هفتهها بیخوابی و درد، زخم، استخوانهای بیرونزده، بداخلاقی و دستهای بدون قلقلک را با او به یاد دارم.
آبان ۹۸، روزی که به یاد ندارم.
من روز جان به در بردن باباحسین را به یاد ندارم.
اما منتظرم جان به در بردن خودم از این یادآوریها میمانم.
بیست و یک بهمن نود و نه