برای بنان که بعد از آن روز همیشه عینک زد:
دیروز عکس عجیب و غمگینی دیدم، مرضیه بر بستر بنان که یک چشمش به شدت پانسمان شده بود نشسته بود. حالا بگو اصلا این صحنه چه عکس گرفتنی داشت؟
۲۷ دی سال ۳۶ بنان در صانحه تصادفی یک چشمش را از دست میدهد. کلی درمان در ایران و خارج میکند ولی خلاصه یک چشمش بینایی نداشته. خلاصه کمی بعد از ۲۷ دی بنان برای همیشه عینک زد. داشتیم با مامان سر این بحث میکردیم که کوری سختتر است یا کری. نظراتمان طبق معمول فرق داشت. برای من ناشنوایی کابوس است. خداروشکر که بنان گوشش را از دست نداد و بیچاره بتهوون که از دست دادش.
حالا یاد استاد نازنینم افتادم، هوشنگ ظریف. دورانی که شاگردیش را کردم تقریبا سالهای آخر تدریسش بود. سالهای اول فراموشیهایش. دستش درد میکرد، آرتروز داشت. برایش روغن شترمرغ بدبویی برده بودم که گاهی الکی میگفت که آره، دردم را با ماساژ با روغنش بهتر میکند. درد دستش احتمالا تا همان روزهای آخر کمکم مانع ساز زدنش شده بود.
بعد یادم آمد دبیرستانی بودم و زمانی که تازه درد گردنم شروع شده بود، از درد مامانم را بیدار کردم و گریه کردم برای اینکه من دیگر نمیتوانم ساز بزنم.
بنان خواند، ظریف باز برای شاگردانش ساز زد، علیزاده هنوز مینوازد و من هم هنوز خرده نوازندهای امیدوارم.
بنان که گوش میدهم میفتم در عمیقترین چاه غم. او بعد از تصادفش گفته که دیگر نمیخواهد مرثیهخوانییا به اصطلاح غمگین بخواند. اما جناب بنان من آنچه قبل از عینک زدنت خواندهای را بیشتر دوست دارم.
صدایت نیای صدای از همه ماست...
آرزوی ما تویی تو!