
چندی پیش پسربچهای توسط دو شهروند در سطل زباله انداخته شد و فیلمش در تمام اینترنت چرخید. کودک آزاری یا دگر آزاری در تمام دنیا دیده میشود و احتمالاً ایران هم از این قاعده مستثنی نیست. متاسفم از این موضوع ولی عمل این دو شهروند، قطعاً از فقر فرهنگی و عدم آموزش صحیح نشات گرفته.
از این موضوع بدتر اینکه همان دگر آزاری را این بار پلیس محترم انجام میدهد. این دو شهروند خاطی دستگیر میشوند و به جای دریافت تنبیه قانونی، در برابر دوربین همان طور که کودک را تحقیر کردهاند تحقیر میشوند و چهرهی پشیمانشان نشان داده میشود. میبینید چطور ما برای از بین بردن ریشهایِ این ظلم آموزش ندادیم و تنها ظلمی را با ظلمی دیگر که معطر از رایحهی سرخوردگی فراوان است جبران کردیم؟ امیدوارم که قبول کنیم که شاید این دو شهروند از ترس این کار را نکرار نکنند ولی قطعاً نتوانستند آموزشی در خصوص چرایی موضوع بگیرند تا خود منشاء آموزش باشند.
در پردهی آخر افراد خیّر از مسیر میرسند و آبروی این کودک عزیز را با نمایش فیلمهایی از او در رستوران وقتی به او غذا میدهند، در آرایشگاه وقتی سرش را اصلاح میکنند و در تمامی جاهای مختلف میبرند تا چند لایکی کاسبی کنند و چند فالووری بیافزایند و چهرهی خود را آدمی دلسوز و والا نشان دهند. چهرهی پسرک که در فیلم اول و اصلی اصلاً دیده نمیشد، امروز شهره شده و شاید برخوردهای آینده با او همین سرخوردگی را مجدد جبران کند.
دلمان دارد میترکد که از فرهنگ غنی ما چیزی به جز یک خاطره نمانده.
به چند نمونه دیگر هم اشاره میکنم:
حتماً شما بهتر از من تمامی صفات دیگری که از فقر فرهنگی ریشه تازه میکند را میشناسید که اینجا ننوشتم. شاید بهترین پویش یا چالشی که باید به آن پیوست این است:
سامان فائق
از عکس خارجی که در آن چهرهای نیست استفاده کردم که کمی بیربط است.