دو تا از کانال‌های روزمره‌ای که دارم یه عادتی دارن که خیلی دوستش دارم. اخر هر شب میان و نجات اون روز رو می‌نویسن. حتی اگر اون روز در حد کشنده آزاردهنده باشه. اون نجات میتونه اندازه دیدن مامان ساده باشه. ولی باعث میشه هنوز به اون روز امیدوار باشی و اون روز رو ادامه بدی.
ایده نجات برای من کمال‌گرا خیلی جالب و نجات‌دهندست. برای منی که اگه به جای ۸ صبح، ظهر روزم رو شروع کنم حس می‌کنم بازنده دو عالمم. برای منی که فکر می‌کنم دیگه پس نمی‌تونم آدم مفیدی باشم. برای منی که یه اتفاق بد توی روز میتونه به معنای پایان اون روز باشه و برنامه نجات روز برعکس تفکر منه.
برعکس تفکر ذهن من که میگه یک اتفاق بد حتی کوچیک میتونه کل یک روز رو خراب کنه، نجات میگه حتی یک اتفاق خوب هرچند کوچیک میتونه روزی که فوق العاده بد بوده رو امیدبخش کنه.
دیروز اتفاقات خوب زیاد افتاد. رفتم دانشگاه و موضوعی که خیلی استرسش رو داشتم حل شد. یک جلسه که مدت‌ها منتظرش بودم و می‌ترسیدم اتفاق نیوفته تنظیم شد. درس خوندم. به روتین زبانم پای‌بند موندم. با دوستای جدید آشنا شدم و باهاشون رفتم بیرون.
ولی همچنان اخر روز ناراحت بودم. چون دیر از خواب بیدار شدم و کمتر از انتظارم درس خوندم و استرس درس‌های مونده رو گرفتم. چون جسمی حالم بد شد و صندلم پاره شد (هرچند دوست عزیزی که پارش کرد چندین برابر برام جبران کرد و خوشحالم کرد :)))
خلاصه بخوام بگم نجات‌های دیروز خیلی بیشتر از اتفاقات بدش بود. ولی ذهن من یاد گرفته اگه روز در ایده‌آل‌ترین حالتش نباشه سریع افسرده بشه و این افسردگی رو به فرداش هم انتقال بده. امروز هم بخاطر حال بد جسمیم دوباره ظهر بیدار شدم و این اولین پیامم و عملکردم برای این ساعت روزه.
نیم ساعت توی تخت دراز کشیده بودم و دلم نمی‌خواست بلند شم چون بنظرم امروزم هم تباه شد و اکثر تایم مفید روزم رفت پس بهتره بخوابم و بذارم بقیش هم به فنا بره. بعد رفتم بلند شدم و بخش‌های باقی‌مونده درس رو دیدم. خیلی کمتر از چیزی بود که توی ذهنم ساخته بودم. احتمالا هنوز به اون میزان ایده‌آلی که توی ذهنم هست نتونم بخونم. ولی میتونم بخش عمده‌ایش که نگرانم می‌کنه رو مرور کنم و همین نویدبخش و کافیه.
شاید انقدر بی‌اشتها و بی‌حوصله باشم که نتونم مثل قبل صبحونه درست کنم ولی به خودم سخت نگرفتم و چیزی که دوست دارم سفارش دادم که میدونم میتونم در حال حاضر بخورمش. شاید منم باید سعی کنم نجات‌های روزم رو ببینم. به جای اینکه بخاطر اتفاقات بدش شب‌ها رو با ناراحتی و صبح‌ها رو با عذاب وجدان بیدار بشم.
شاید دیدن این نجات‌های کوچیک اتفاقات روز من رو تغییر نده. این واقعیت که ظهر از خواب بیدار شدم و روزم رو شروع کردم. اینکه کارهای موندم زیاده و توان و زمان و روحیه من کمتر از انجامشونه. ولی شاید باعث شه روزم رو با ناراحتی و حس بد و عذاب‌وجدان شروع نکنم. با حس شکست تمومش نکنم. و شاید همین برای فعلا کافی باشه...
فکر کنم نجات امروزم همین الان داره رخ میده. با همین نوشته...با آروم کردن خودم بابت اینکه قرار نیست کل روز من خراب باشه چون دیر از خواب بیدار شدم.
#نوشته
