خیلی برام جالبه که منابع انسانی توی بیمارستان‌ها و داروخانه‌ها هیچ تعریفی نداره. نهایت یک واحد استخدامه. اونم وقتی کارکنانش با یکی از حساس‌ترین قشرهای جامعه یعنی بیماران در ارتباطن.
ولی به عنوان کسی که بخشی از این جامعه‌ام عملا حس میکنم برای مدیرم چیزی بیشتر از یک شیئ نیستم. ساعت به ساعت تعداد نسخه‌ها رو حساب میکنه و ساعت شیفت‌ها رو کم میکنه که مبادا توی ساعتی که پیک نیست فردی توی شیفت باشه که در حد پنج دقیقه استراحت داشته باشه. حتی یک ساعت مداوم به خودش زحمت نمیده داخل فضای داروخانه در ساعات شلوغ باشه تا مشکلات فراتر از شلوغی که باعث استهلاک کارکنانش میشه رو ببینه.
کاری میکنه که از سر ناچاری کاملا تسلیم بشی. کاملا فکر کنی در نظام ارباب برده‌ای دچاری. خودت رو مثل یک ربات ببینی که باید بازدهی ۱۰ صبحش با ۸ شبش یکی باشه و همونقدر سرعت و دقت رو داشته باشه. در ماکسیمم فشار ممکن با کمترین نیروها کار کنی چون چیزی که فقط مهمه بیشترین درآمد با کمترین نیروعه.
نه فرسودگی تو. نه خسته شدن جسم انسانی تو. نه اینکه دیگه ساعت‌های آخر حتی صدات درنمیاد با مریض‌ها صحبت کنی. نه مشکلات جسمی که بعدا پیدا میکنی. نه...
بعد از نزدیک ۶ ماه شیفت شب دادن دیگه حتی بدنم بهم اجازه شیفت شب دادن نمیده. هرچقدر که با دلیل و منطق گفتیم که نیرو کمه. بخاطر چند ساعت خلوتی حاضر به اضافه شدن نیروی بیشتر نشدن. و حالا جسم دخترانه من دیگه کشش این رو نداره که شب‌ها رو تحمل کنه. هرچقدر ازم انتظارات رباتی و دو دو تا چهارتایی داشته باشن باز هم من آدمم و جسمم کم آورده.
چیزی که یک مدیر نمی‌فهمه. نمی‌خواد هم بفهمه. وقتی یک مجموعه‌ای واحد منابع انسانیش در حد استخدام و کارای اداری محدود میشه، چیزی بیشتر از این انتظار نمیره. وقتی منابع انسانی عملا ارزشی در یک مجموعه ندارن، نمیشه انتظار داشت فرسودگی جسمی و روانی آدم‌ها ارزش داشته باشه. ولی نمیدونم این روند تا کجا قراره ادامه پیدا کنه؟ و ما کی میخوایم متوجه ترکش‌های جسم و روحی که در این سیستم خسته میکنیم، بشیم؟ ترکش‌هایی که اول از همه به بیمار میخوره...
#نوشته
