وقتی نوشتن و خلاقیت عاملی بشه که حالت خوب بشه وقتی بهش دسترسی نداشته باشی بهمت میریزه. مثل معتادی که بهش مواد نرسوندی. من این تجربه رو درباره طبیعت هم دارم. الان که مرداده و هوا خیلی گرمه و من خیلی رو گرما حساسم تقریبا این یک ماه رو هیچجایی نرفتم و کم در معرض نور آفتاب بودم و بدنم بابت نرفتن حالش بدتره.
ولی بدی اینه تو همیشه به بخش خلاق ذهنت دسترسی نداری. نمیتونی همیشه یه متن یا نقاشی بکشی که از نظر زیباشناختی بتونه معیارهات رو پر کنه. گاها نتیجه کار تبدیل به یک بهم ریختگی میشه که ترجیح میدی هیچوقت نگاهش نکنی.
الان در اون مرحله هستم. در مرحلهای که هرچی تلاش میکنم نمیتونم به اون قسمت هنرمند ذهنم دسترسی پیدا کنم. ولی قرار بود این بخش خلاق نیروی کمکی من باشه نه عاملی که بازم اون نیروی سرزنشگر درونم دستش بگیره و باهاش حالم رو بد بکنه.
نوشتههای الانم غری بیش نیست. پشت سر هم و بدون فکر. آشغالدونی ذهنم. ولی نیاز دارم به خالی کردن این آشغالدونی...وقتی برای مدت طولانی نمینویسی نوشتهها و تصویرهای توی ذهنت کم کم بهم گره میخورن. در نهایت کور میشی و نمیتونی بین این گرهها تمایز بین کلمات رو پیدا کنی و قفل میکنی.
باید ریز ریز و با حوصله زمان بذاری و این گرهها رو باز کنی. حتی اگه این تایم یه جورایی توی ذهنت اثر ممکن رو نداشته باشه. نتیجه حاصله به دلت نشینه. ولی تا نتونی گرهها رو باز کنی داستانهای اصلی یادت نمیاد.
پس مجبوری همینطوری کلمات رو پشت هم ردیف کنی.بنویسی. درست مثل ذهنی که دچار نشخوار فکریه نوشتههات سردرد بیاره و جمعبندی نداشته باشه.
بعد از مدت طولانی که تونستی آشغالدونی ذهنت رو کامل خالی کنی تازه میتونی کلمات و نوشتهها رو ببینی. تا اون موقع نباید سخت بگیری. نباید دنبال نوشته خوب بگردی. دنبال نقاشی خوب یا هرگونه کار هنری دیگهای بگردی. نباید دنبال اثری خوبی بگردی.
تا اون موقع باید صبوری کنی و فقط اروم و اروم گرهها رو باز کنی. فقط به غر زدنهات ادامه بدی شاید بین این غر زدنها گرهای باز شد و تونستی بینش داستانی رو کشف کنی.