اولین باری که کوهنوردی رو شروع کردم با باغچه خلیل دارآباد بود. الان بعد از چند سال کوهنوردی (البته دست و پا شکسته و چپر چلاق)، به این نتیجه رسیدم که باغچه خلیل برای کسی که تاحالا پاش رو توی کوه نذاشته زیادی سخته. یه مسیر دست به سنگ داره که هنوزم که هنوزه از ترس اون دیگه دارآباد نرفتم.
بعد از اون کوههای زیادی رفتم که شاید دست به سنگهای خیلی بدتری از باغچه خلیل داشته باشند و من به راحتی از پسشون براومده باشم. البته... بعد از کوههای مختلف رفتن و کسب تجربه...
داستان شروع سنگین، برای داروخونه رفتنم هم اتفاق افتاد. شروع پرشیفتم با داروخانه ضیاییان بود. یه داروخانه فوقالعاده شلوغ با انواع اقسام نسخهها. پایین شهر تهران و پر از دعوا. پر از اشتباهات مختلف و نسخههای پر پر و پیمون.
بعد از رفتن به اونجا تا ۹ ماه از داروخونه رفتن ترس داشتم. بیاعتماد به نفس بودم و توان مدیریت اوضاع رو دست خودم نمیدیدم. بعد ۹ ماه که دوباره جرئت کردم پام رو توی داروخانه بذارم، یکم اوضاع فرق کرد.
تا الان ۴ تا داروخانهی دیگه از دانشگاه رو غیر از داروخانه ضیاییان امتحان کردم و هیچکدوم اونقدر که ضیاییان برای من سخت بود، پرفشار نبود. شاید بگم جوری شده که الان برام راحتتره شیفت داروخانههای دیگه رو قبول کنم ولی هنوز که هنوزه از ضیاییان ترس دارم و نمیخوام شیفتش رو قبول کنم. همونطوری که بعد از ۶ سال گذشتن از کوهنوردی من به باغچه خلیل، دیگه نتونستم پام رو اونجا بذارم...
یه سری وقتا چیزی که آدم رو عقب میندازه و توی سیکل باطل ناکافی بودن و عدم اعتماد به نفس گیر میندازه یه شروع اشتباهه. یه شروعی که شاید بیش از حد سخت باشه و ادامه مسیر رو اغراقآمیزتر از چیزی که هست نشون بده. در حالی که اگر اون ماجرا به جای شروع، وسط مسیر اتفاق میافتاد هیچوقت انقدر حل نشدنی به نظر نمیرسید.
#شروع #شکست #اعتمادبهنفس