درد

یک ساعت و ده دقیقه شد. یک ساعت و ده دقیقه که در ۷۲ ساعت گذشته درد دندون رو احساس نمی‌کردم. محو تئاتر شدم. محو هنر. هنری که این روزا فراموشش کردم. کمش دارم. نمیتونم احساسش کنم. تقصیر منم نیست. ایران الان زمان احساس کردن نیست. ایران، ایران بقاست. و سما نیاز داره حداقل برای مدتی دیوانگی رو کمتر تجربه کنه.

تا بتونه تو این شهر وحشی با ارتش تک‌نفره خودش زنده بمونه. تا بتونه برای بقا بجنگه. سما چاره نداره و سردرگمه چون کاری که می‌کنه و وقتی که داره توی طول روز میذاره با احساسی که ته دلشه یکی نیست. ولی باید زنده بمونه.

باید پول دربیاره. باید استقلالش رو حفظ کنه. پول دراوردن تو ایران حداقل مساوی علاقه نیست. شاید یه زمانی حتی بود ولی توی شرایط جنگی نه. توی شرایطی که آدم‌ها دارن از همه چیزشون می‌زنن.

سما هم داره میزنه. سما هم با سردرگمی درونش کنار میاد و احساس می‌کنه مشکل اینه که نمی‌دونه میخواد چیکار کنه. ولی مسئله اینه اون میدونه می‌خواد چیکار کنه ولی شرایط بقا بهش این اجازه رو نمیده.

برای همین فعلا برای بقا میجنگه. میذاره فقط یک ساعت و ده دقیقه در عمرش غرق شه در چیزی که اون رو به زندگی و احساس وصل می‌کنه. دربرابر سردرگمیش صبوری می‌کنه.

خودش رو سرزنش نمی‌کنه از اینکه نمی‌دونه چیکار می‌خواد کنه. پشتش وایمیسته. پشت سمایی که داره برای بقا می‌جنگه و نمی‌ذاره زیر فشار خاورمیانه له بشه. سمایی که سازگاری رو یاد گرفته. سازگاری با شرایط و اماده‌سازی سلاح‌هاش برای یک روز بهتر.

روزی که قراره برای چیزی فراتر از بقا بجنگه. روزی که قراره بیشتر از ۱ ساعت و ده دقیقه حس خوب رو جوری تجربه کنه که شدیدترین دردها هم فراموش کنه. روزی که قراره معنای شلوغی ها رو پیدا کنه.

مثل نقاشی‌هاش. نقاشی‌های شلوغش که در عین شلوغی ترکیب‌بندیش رو یاد گرفته و نمی‌ذاره شلوغیه صرفا درهم‌ریختگی دیده بشه. زیبایی رو بین تمام شلوغی‌ها پیدا می‌کنه. و دوباره دیوانه میشه. در وقت مناسبش...