من خستهام از اینکه نیروی کار کمه و اینجا شلوغه و استرس دارم از تمام کسایی که دنبال اینن کارشون انجام بشه و از توان من خارجه
تو خستهای از اینکه از شهرستان اومدی، از صبح اینجا بودی، درد داشتی، مریضی و اینجا هم باید صف و شلوغیش رو تحمل کنی تا نوبتت بشه
من توی فکرم دارم به حقوقی که کفاف زندگیم رو نمیده، هرروز بیارزشتر میشه، امنیت شغلی که هرروز داره پایههاش لرزانتر میشه فکر میکنم و از فکر هزینههام خودم رو میبازم
تو توی فکرت استرس هزینههای دارو و درمانت رو داری پولی که نمیدونی چجور با حقوق کمت از پسش بربیای
من استرس داروهایی رو دارم که نیاز داری ولی ندارم، داروهایی که کمبود کشوریه، داروهایی که گرونه ولی نیازش داری، استرس اینکه چطور بهت بگم که دعوا نشه
تو استرس اینو داری که تو این آشفته بازار چطور گیرش بیاری
من استرس تمام کارهایی رو دارم که رها کردم تا بتونم در حد بقا کار کنم
تو استرس تمام کارهایی رو داری که ول کردی تا بتونی برای درمانت وقت خالی کنی
من مجبورم سر قوانینی باهات سر و کله بزنم که نه خودم دوستشون دارم و نه خودم تعیینش کردم
تو مجبوری هزینه قوانینی رو بدی که نمیدونی کی تعیینش کرده و تو قربانیشی
تو تمام فشار روانیت رو سر من خالی میکنی چون دستت به هیچجایی بند نیست و تنها آدم در دسترست منم
من تمام فشار روانی روم رو سر تو خالی میکنم چون دستم به هیچجایی بند نیست و تنها ادم در دسترسم تویی
ما همدیگه رو تیکه پاره میکنیم در حالی که آدمهایی که ما رو زخمی کردن حتی خبر ندارن هزینه بیفکریهاشون (شاید هم فکرهای عامدانه کثیفشون) برای من و تو چیه
ما دو تا قربانی هستیم که برای بقا با همدیگه مبارزه میکنیم و در نهایت برنده کسیه که حتی دستش هم به خون آلوده نشده
من و تو حالمون بد میشه از اینکه مجبوریم گرگ درونمون رو تحت فشارهای روانی ببینیم و دلمون نمیخواد بهم آسیب بزنیم و عزاداریم از اسیبهایی که ناخواسته به واسطه قربانی بودنمون بهم میزنیم ولی افسارمون رو از دست دادیم
و اونا خوشحالن چون هربار که ما بیشتر افسارمون رو بیشتر از دست بدیم راحتتر میتونن مثل یه حیوون زبون نفهم باهامون برخورد کنن تا انسانی که حق و حقوقش، معنای آزادی، اخلاق و زندگی فراتر از زنده بودن رو میفهمه...