از همان سکانس اول فیلم «در دنیای تو ساعت چنده؟»، در دنیای خودم غرق شدم و صحنه‌های فیلم چون عکس‌های متحرکی نامفهوم از کنار چشمم گذر کردند. دنیایی که با دیدن گلی یادی از آن کردم. گلی برگشته از فرنگ که به دنبال زنده کردن خاطرات و نوستالژی‌ها در خیابان‌های رشت قدم می‌زند.
با دیدن او داغ دلم تازه شد. داغ از دست دادن عشق به وطن. یادم نمی‌آید کی و چطور؟
اما به یاد دارم زمانی حاضر بودم برای تغییر دادن وطن به زندان بیافتم. یادم می‌آید روزی از فکر اینکه آن‌قدر ایران از بین برود که تنها جنازه‌ای از زبان فارسی به میراث بماند مو به تنم سیخ می‌شد. آن زمان چه بر سر کتاب‌های سعدی، حافظ، فردوسی یا مولوی می‌آمد وقتی زبان خواندنشان برای همه غریبه می‌شد؟
یا زمانی که دیگر آمدن و نیامدن نوروز فرقی به حالم ایجاد نمی‌کرد؟
یا زمانی که دیگر در پیچ و تاب‌های عرفانی بناهای سنتی ساعت‌ها غرق نشوم؟
زمانی که دیگر بود و نبود این فرهنگ غنی، گرم و سردی آدم‌ها، فرقی به حالم ایجاد نکند؟
روزی تمام این سوالات فرض‌هایی محال بود. گویا قرار نیست هیچ‌وقت این ترس‌ها عملی شوند. اما آدم به کار زمان می‌ماند. بسیار موذیانه و آرام کنارت می‌نشیند و بدون آن‌که متوجه شوی تمام دارایی‌های ذهنی‌ات را تغییر می‌دهد. به خودت می‌آیی و میبینی که حتی دیگر یادت نمی‌آید کی از دست داده‌ای. شاید آن‌قدر دردش را کم و به مرور احساس کنی که آن‌قدرها متوجه از دست دادنش نشوی. حتی ندانی دقیقا چه تاریخی، در کدام روز از هفته، در چه ساعت و دقیقه‌ای، دیگر بود و نبود موضوعی ارزشمند در زندگی‌ات که حاضر بودی بابت آن جانت را فدا کنی، برایت مهم نباشد.
گرچه بدون درد از دست داده‌ای. اما فکر اینکه چه چیزی را از دست دادی سال‌ها عذابت خواهد داد. یک احساس گمشده که دیگر نمی‌توانی پیدایش کنی. احساس داشتن، حتی از نوع دردناکش از بی‌تفاوتی بیشتر به انسان حس زنده بودن می‌دهد. اما زمان آن‌قدر زیرکانه کار می‌کند که تو نتوانی دربرابر قدرت عظیمش در از دست دادن دارایی‌های معنوی‌ات مقاومت کنی.
این قدرت عجیب مرا می‌ترساند...ما انسان‌ها تا کجا و چند بار می‌توانیم از دست دهیم؟ چند بار می‌توانیم بدون درد از دست دهیم و باز هم احساس کنیم زنده‌ایم؟
می‌ترسم. حتی از خودم...از آن روزی که آن‌قدر از دست بدهم که دیگر چیزی برای از دست دادن نداشته باشم. چه بلایی سر آدمی که چیزی برای از دست دادن ندارد می‌آید؟ چه بلایی سر جامعه‌ای که در آن آدم‌ها چیزی برای از دست دادن ندارند، می‌آید؟
و من...من...چقدر تا از دست دادن هرچه که دارم فاصله دارم؟ نکند چیزی نمانده باشد به ته مانده وجودم؟
