خیلی وقت بود که دیگه خوابهای واضح نمیدیدم. دلم براشون تنگ شده بود. برای خوابهایی که از بیشتر فیلمهایی که میدیدم سرگرم کنندهتر بودن. جایی که میتونستم واقعا حس کنم چقدر خودمم و انگار واقعا دارم توی دنیای واقعی زندگی میکنم. خیلی واقعیتر از دنیایی که در اون گیر افتاده بودم.
خوابهام هرچقدر در اون لحظه ترسناک باشه هنوز هم فنشون هستم. هنوز هم فن تمام خلاقیتهایی هستم که توی خواب از خودم میبینم. و گاها دلم براشون تنگ میشه. برای اون همه جزئیاتی که خلق میشه. برای خوابهایی که از دبستان تا الان به یادشون دارم و یکی از آرزوهای بچگیم این بود کاش فیلمنامهنویس و کارگردانی بودم که تمام ایدههای عجیب و غریب توی خوابم رو به حقیقت در میآوردم.
توی یه گروه فلسفی حرف از موجود بودن شده بود و یه درگیری شدید بین بچههایی که بیشتر به علوم تجربی اعتقاد داشتن و کسایی که یکم ماورایی فکر میکردن. توی تمام این مدت من توی ذهنم بودم. توی ذهنم و تمام شخصیتها و کاراکترها و مکانهایی که خلق کردن و به نظرم نمیتونم بگم وجود نداشتن.
اونا خیالین ولی خلق شدن و چیزی که خلق شده وجود داره و الان خوشحالم. مثل دیوانهای که از اینکه دوباره جنونش برگشته خوشحاله. خوشحالم خوشحالم از جنونی که دوباره به مغزم هجوم آورده.
از تمام اون خوابهای واضحی که میبینم و شاید باعث شه حسهای عجیب و غریبی تجربه کنم ولی ته قلبم از خلق اون صحنهها خوشحال میشم. من این دیوانگی رو جشن میگیرم. این دیوانگی که میدونم بیشتر از خیلی چیزهای دیگه به من حس زنده موندن توی این دنیا میده.
دلم تنگ شده بود برای قدم زدن توی کتابخونه عجیب و غریبی که مغزم ساخته. برای گم شدن توی اون خوابگاه عجیب و غریب که هنوز نتونستم همه جاش رو کشف کنم و تازه الان فهمیدم با هر اتفاقی که میوفته تغییراتی در اون رخ میده.
دیشب توی خوابگاه توی اتاق با دوستام بودم و یه موشک نزدیک خوابگاه زد. از اتاق فرار کردم و رفتم بیرون. ساختمان خوابگاه سالم بود ولی همه جیز تغییر کرده بود. ادمها دسته دسته شدن توی هر طبقهای که بودن.
یه طبقه از ساختمون که اول از همه بهش سر زدم جایی بود که داشتن جلسات سری سیاسی برگزار میکردن و سعی داشتن یه کاری کنن یه سری ادمهای مهم رو پنهان کنن. توی یکی از طبقات اتاقها فوق العاده رویاییتر از بقیه اتاقها بود و ادمها جوری در خواب عمیق بودن که انگار مست کردن طوری که من اشتباها با در کوبیدم توی سر یکیشون و از خواب بیدار نشد. توی یکی دیگه از طبقهها همه پارتی گرفته بودن و جشن عجیب و غریبی بعد از موشکی که خورده بود گرفته بودن. توی طبقه اخر همه توی کتابخونه نشسته بودن و داشتن درس میخوندن و از اینکه کل زندگیشون رو توی کتابخونه دارن میگذرونن خوشحال بودن. من تمام طبقات راهرو رو دنبال اتاقی که از فرار کردم گشتم. ولی دیگه اتاقم رو پیدا نکردم. حداقل ۳ ۴ باری کل پلهها رو بالا و پایین کردم و اتاقها رو گشتم. حتی چند تا از دوستام شماره اتاقم رو بهم گفتن و من به اتاقم سر زدم ولی اتاقم مثل قبل نبود و باز هم نمیتونستم بفهمم چیزهایی که قبلا داشتم چیشد.
خواب پر از سردرگمی بود ولی دوستش داشتم. چون بعد از مدتها تونستم تمام چیزهایی که در طول روز نمیتونم هضمش کنم ببینم و بخوام درکش کنم. با فانتزیترین شیوه ممکن. با مکانهای رویایی خودم. با خلاقیت خودم. مثل فیلمی که باش همذاتپنداری میکنی و بخشی از درونت به درک و آرامش میرسه.
تمام این جزئیات که سرنخی از درونی هستن که نمیتونم صبحها لمسش کنم رو دوست دازم. این جزئیاتی که بعد از مدتها فراموش کردن خوابها الان دوباره میتونم به یاد بیارم. همین جنون...
من عاشق این جنونم...عاشق صحنههای خلاقانهای که توی خوابام میسازم و توی هیچ فیلمی تجربش نمیکنم و این خلاقیته احساس زندگی بهم میده. احساس زندگی توی شرایطی که برای بقا دارم میجنگم و فقط برای زنده بودن دارم دست و پا میزنم. احساس اینکه یک جایی درون من هنوز به خودش پایبنده. هنوز همون سما کوچولوییه که تمام رویاهاش رو به اندازه فیلمهای رویاییش جادویی و زیبا میبینه. و باهاشون میتونه خوشحالی رو احساس کنه. من این دیوانگی دوباره رو جشن میگیرم. زنده شدن دوباره فیلمهایی که فقط من درکشون میکنم و فقط اونا کاملا من رو درک میکنن.