دیشب هم از اون شبهایی بود که خواب جنگ میدیدم. چیزی که بعد از این یک سال پایه ثابت خوابهای واضحم شده. ولی یه اتفاق خوشحال کننده توی خوابم افتاده بود.
من دیگه توی خوابم دنبال چیزی نمیگشتم. جایی رو گم نکرده بودم. میان جنگ و تمام اخبار نگرانکنندهای که میشنیدم همچنان با آدمها معاشرت میکردم. میرقصیدم. به موقعش میترسیدم و این بار تصمیم میگرفتم.
تصمیم میگرفتم که کجا برم. کجا نرم. مقصد رو تعیین میکردم. تنها نبودم. مامانم کنارم بود. اوضاع همونقدر ترسناک بود ولی مغز من برای اولین بار یاد گرفته بود وقتی اوضاع ترسناک میشه گرگیجه نگیره و تصمیم بگیره و این برام خیلی عزیزه. اینکه یه چیزی ته ذهن من توی مسیر این خوابهای تکراری جنگ تغییر کرده.
خوابی که نمیتونم شرایط و ترسناکیش رو کم کنم ولی دارم راههای بهتری برای کمتر ترسیدن و بهتر تصمیم گرفتن میگیرم. به لحظات مثبت توی خوابم توجهم بیشتر شده و ازش لذت میبردم.
اگه قرار باشه امروز یه نجات خاص داشته باشه. اون نجات تغییر مسیر من توی خوابهام از آدمی که در راهروهای سردرگم فرار میکنه به آدمیه که در بدترین شرایط سعی میکنه فکر کنه و تصمیم بگیره و در لحظه حالش خوب باشه و به حمایتهای دور و برش توجه کنه.