یه مدت خیلی طولانی میگذره که از بس انرژی نداشتم و درگیر خواب بودم بخش زیادی از کارهام رو مجبور میشدم کنسل کنم. همه چیز با سرعت لاک‌پشت پیش میرفت. حال جسمیم روی حال روحیم تاثیر میذاشت و بدترش می‌کرد. این چرخه ادامه داشت و ادامه داشت. تا جایی که دیگه نفهمیدم قبل از این چرخه کی بودم.
چند وقته میتونم صبح‌ها زود بلند بشم. انرژی داشته باشم. میتونم حس کنم که حال جسمم بد نیست. ولی مغزم توی شوکه. خیلی وقته توی چرخه گیر کرده و نمی‌تونه از دست تاریکی که سال‌ها توش غلت می‌زد به این راحتی خلاص بشه. زمان اضافه‌ای که الان به لطف انرژیش داره به دست میاره رو با فکرهای بیخود پر میکنه و تلاش میکنه دوباره بخوابه.
یادش رفته زندگی بدون چرخه تاریکی چطور میگذشت. چطور وقتش رو پر می‌کرد. چطور چند کار رو همزمان انجام می‌داد. چطور بیشتر بیرون میرفت. چطور بیشتر معاشرت می‌کرد.
شوک شدن مغزم رو حتی توی خواب‌هام میتونم حس کنم. داره تمام تلاشش رو به کار میبنده تا من رو در حس ناامیدی ابدی گرفتار کنه و من رو در چرخه نگه داره. یه بار خواب دیده بودم که الان که خانوادمون بزرگ شده و عروس به جمعمون اضافه شده و حس خوبی دارم توی خوابم دیدم که دارن ترکمون میکنن. درونم یه حس درد شدیدی بود.
خواب‌های قبلی انقدر دردناک نبود. خواب‌های قبلی ترس‌هاش کمتر جنس اغراق شده داشت. اتفاقات دردناکی بود که واقعیت داشت و باهاش کنار اومده بودم. وقتی بیدار شدم ولی حس درد عجیبی نداشتم.
فقط تلاش مغزم برام عجیب بود. تلاش همه جورش برای اینکه بخواد من رو در چرخه ناامیدی نگه داره. در چرخه‌ای که اتفاقات خوب هرگز برات نمیوفته. در چرخه‌ای که وقتی خوشحالی یه اتفاقی میوفته که به زودی بهم بریزی.
حس میکنم مغزم داره عوارض ترک نشون میده. وقتی جسمم چرخه رو ترک کرده و انرژیش بیشتر شده. داره با شدت خیلی وحشتناک‌تری افکار و اتفاقات و همه چی رو نشون میده که دوباره من رو به چرخه برگردونه.
من فقط میدونم که داره این کار رو انجام میده. من هنوز تماشاچیم. هنوز مشاهده‌گرم. مشاهده‌گری که داره اعتراف میکنه. هنوز نمیدونه چطور بتونه دربرابر افکاری که همه جوره میخوان توی چرخه نگهش دارن رها بشه. هنوز یادش نمیاد ادم قبل از این چرخه کی بوده و چطور دوباره همون ادم قبل بشه؟ هنوز نمیدونه چطور نترسه. چطور از شوک دربیاد و یکم بذاره اوضاع بهتر از قبل پیش بره.
#نوشته
