جدیدا سیتکام دیدن خیلی بهم حس درک شدن و شجاعت خود بودن میده. نه بخاطر محیط طنزش و فرار از واقعیت و...زندگی که توی سیتکام میبینم با واقعیت انتظارهای جامعه‌ای که توش زندگی می‌کنم فرق داره.
برام جالبه که یک نیویورکی توی اون زمان حتی در رشته‌های خفن مثل مهندسی معماری، استاد دانشگاه و...خونه اجاره‌ای میشینه. ماشین نداره. حتی در سن بالا ولی ناراحتی بابت این موضوع نداره. حس نمیکنه تو زندگیش شکست خورده، به هیچ‌جایی نرسیده و هیچ کاری نمیتونه بکنه.
انگار همینکه مستقله و یک گروه دوستان حمایت‌گری اطرافش داره کافیه تا بتونه حس کنه زندگی خوبی داره. چیزی که من اینجا حسش نمیکنم. انگار تا وقتی ماشین نخریدم، هرچی پول دربیارم و خرج کنم هنوز زندگیم بده. اگه خونه از خودم نداشته باشم، اونطوری نتونم پس‌انداز کنم. انگار مستقل بودن به خودی خود ارزش نداره.
نمیخوام مقایسه کنم جامعه نیویورکی که دغدغه و ترس از تورم و...نداره رو با ایرانی که همش نگران سرمایتی. ولی الان که هرچی میدوام نمیرسم و فقط میتونم در حد نیاز روزمرم داشته باشم دیدن سیتکام برام آرامش بخشه. اینکه اون در اون جامعه متمول بدون ماشین و با خونه اجاره‌ای با روابط پیچیده و مشکلات خانوادگی همچنان زندگی خوشحالی داره. منی که شرایط مالیم سخت‌تره و اوضاع جامعم بدتر چرا سر نداشتن خونه و ماشین خودم رو عذاب بدم و چیزای ارزشمند دور و برم رو نبینم؟ دوستام؟ دایره حمایت عاطفی دورم...مستقل بودنم...
#نوشته
