صبح‌ها که بیدار میشم نمیدونم باید چیکار کنم. همیشه چند ساعت معلقم تا دوباره برگردم به حالت قبلیم. تا بتونم مغزم رو آماده کنم کاری که دوست داره رو انجام نده و کاری که وظیفشه انجام بده. به قولی همون قورباغش رو قورت بده.
ساعت‌های روزم میره و من تهش میفهمم تایم چندان زیادی برای قورباغم نذاشتم چون زیادی انرژی میبره تا خودم رو قانع کنم قورتش بدم. بعد توی ذهنم هزار و هزار کار میاد که میتونستم انجام بدم اگه اولویت زندگیم بقا نبود.
بارها توی ذهنم تسلیم شدم. ولی یه چیزی من رو نگه داشته. اینکه من تمام این درماندگی‌ها رو میتونم بنویسم. میتونم به تصویر بیارم. و این نوشتن‌ها این خلق کردن‌ها هرچند ناچیز مانع این میشه من کامل بیوفتم. کامل همه چیز یادم بره. هویتم. هویتم که روزها قراره ازم گرفته بشه. سر مسئولیت‌هایی که ایران بودن سر آدم میاره. سرسخت زندگی کردنی که تو رو به اون مجبور میکنه.
برای همینه که واقعا همه جوره دلم میخواد هنردرمانی رو یاد بگیرم و توش غرق بشم. من آدمیم که دارم با این راه خودم رو درمان میکنم. درمانش رو دیدم. باعث شده زنده بمونم. باعث شده زندگی کنم. باعث شده حوصله ندارم گفتن‌های سر صبحم هم رو بتونم با یک غرغر کردن توی نوشته‌ها جمع کنم.
باعث شده با خودم درددل کنم که یه روزی تموم میشه. تموم میشه این قورباغه‌ها. ازمون جامع. درس. استرس سال‌های اول داروخانه و یادگیری‌هاش. و من تایم بیشتری دارم بذارم روی چیزی که دوست دارم درش غرق بشم.
البته از شما چه پنهون خوندن درس هم اونقدر بدم نمیاد. حس میکنم مغز من شرطی شده که از داروسازی بدش بیاد. چون بیش از اندازه تحقیر شدم. بیش از اندازه سرزنش شدم. بیش از اندازه ازم انتظار داشتن. وقتایی که نای کار کردن و درس خوندن نداشتم. وقتایی که حالم خوب نبود.
و اون حافظه تاریخی اضطراب‌ها باعث شده من از درس بدم بیاد. درسی که وقتی الان میخونمش موقع خوندنش در اون غرق میشم و حس بدی ندارم. به قول یکی از بچه‌ها من از مطالعه داروسازی بدم نمیاد ولی از درس خوندن بدم میاد.
و این بدم میاد انقدر توی ذهن من تکرار شده که کاری که میتونست برای من آسون باشه رو خیلی سخت کرده. در حالی که من میبینم موقع خوندنش تمرکز بدی ندارم. میتونم پاش بشینم. فقط باید با تروماهایی که از دانشگاه لعنتی و استادای روانیش پشت سر گذاشتم کنار بیام.
و نوشتن از محدود پناه‌های منه. آدم‌ها اول صبح وقتی از خواب بیدار میشن با ذهنی خالی از فکر شروع می‌کنن به کار کردن اما من برای اول صبح نیاز به این دارم که فکرهای توی سرم رو خالی کنم که بتونم روزم رو شروع کنم. ساعت‌ها رو پر کنم. ساعت‌هایی که میگم نمیدونم چجور میخوام پرش کنم درحالیکه میدونم فقط نمی‌خوام انجامش بدم. و چون اونطوری که میخوام انجامش نمیدم بهم میریزم. و چون بهم میریزم نیاز به دلداری خودم دارم.
یادم نره که من اگر میان‌رشته‌ای هم میخوام کار کنم باید اون حوزه رو خوب بلد باشم و برای خوب بلد بودن اون حوزه نیازه خوب بخونمش. و برای خوب خوندنش نیازه باهاش کنار بیام. نیازه این مقاومت مغزی رو بشکنم و سعی کنم باهاش کنار بیام. بیخیال ادامش بدم. بذارم کنجکاویم اون حوزه رو بشکافه. حداقل برای یک دوره کوتاه...
من به این کلمات مدیونم. به این آشفته بازاری که بالا میارم تا ذهنم آروم بشه و بتونه تاب آوری خودش رو افزایش بده. بتونه زندگی کنه. حتی در ایران. حتی در این شرایط سخت. حتی با تمام مشکلات. این کلمات نقطه اتصال قوی من به این زندگی هستند. نقطه اتصالی که باعث میشه زندگی ارزش زندگی داشته باشه. معنا رو احساس کنم. سما بودن رو احساس کنم. برای سما بودن بخوام بجنگم. بخوام محکم باشم. بخوام ادامه بدم.
