معامله گرونی بود اما خیلی خوب بود کافی بود قبولش کنم و تمام بعدش همه چی درست میشد این همه غصه و بدبختی دود میشد میرفت هوا
باهاش دست دادم و قبول کردم که روحمو بهش بفروشم در ازای خوشبختی
من روحمو فروختم و نمیدونم چند ماهو چند سال و چند قرن گذشته فقط میدونم خوشبخت نیستم
حتی هیچ تلاشیم نکردم که پیداش کنم دیگه رمقی برای این تن خسته نداشت گاهی حتی یادم میرفت خوابم یا بیدار زنده یا مرده اصلا چه اهمیتی داشت کی اهمیت میداد
دیگه برام فرقی نداشت سرم درد میکنه یا پام یا دستم دیگه هیچی معنی نداشت زندگی شده بود هیزم توی اتش تند تو دل گرمای تابستون که دودش تو چشم منه و گرماش بدنمو ذوب میکنه اره داشتم ذوب میشدم و تحلیل میرفتم چون شده بودم یه تیکه یخ یخی که هیچی نداره اما اما اما یسوال از ذهنم پاک نمیشد
خوشبختی کجا رفت؟ اصلا خوشبختی چی بود؟
بعد فروختن روحم نور خورشید فقط کور میکردو سرمای هوا استخوناتو میشکوند بهار فقط گرده و حساسیت بودو پاییز کثیفی خیابونا غذا ها مزه نداشتن و زنای لخت روی عکسا جذابیت انگار دنیا رنگ باخته بود همه چی سیاه شده بود بدون ردی از سفیدی
ولی من خوشبختیمو میخواستم به هر قیمتی با اینکه نمیدونستم چه معنی داره دیگه یا چه حسی با اینکه دیگه نمیتونستم خیال کنم بدستش اوردم اما هنوز میخواستمش شاید تنها راهش همین باشه مگه فقدان درد معنی خوشبختی نیست مگه نبودن به معنی بوده نشدن نیست؟ مگه نیست بودن به معنی نبودن نیست ؟ پس راهش همیشه اره من میمیمیرم تا شادی رو تجربه کنم من میمیمرم تا زنده بشم میرم توی دل تاریکی تا روشنایی وجودمو بالا بیارم من میمیمرم من مثل بقیه اما من خوشبخت میشم ولی بقیه بدبخت من خوشبختم که میتونم برای بدست اوردن خوشبختی بمیرم
و مرد مردُ به تاریخ پیوست مرد ولی خوشبخت نشد شاید خدا شد شاید...
