انگار کم کم داریم راه میافتیم. نه تنها با جنگ، که با رفتارها و نظرات عجیب آدمها هم. سحر امامی را همه دیدند، همه تحسین کردند و آفرین گفتند، حتی در پیام رهبری هم یادی از او بود. جایی اما خواندم که خانمی نوشته بود: اگر کسی توی ترس واکنش ندارد، الزاما اسمش شجاعت نیست. بعدتر توضیح داده که رفتار مجری وحشیانه بوده و واکنش سالم این است که بترسد، جیغ بکشد و فرار کند.
مائده را میبینم که فرار معکوس کرده است. از جایی دور از تهران که قبل از شروع جنگ رفته بود، به خانهاش در تهران برگشته و با هم در تلاشیم که کاری کنیم. به من میگوید: «چقدر قشنگ است که بعد از سالها دوستی داریم برای ایران تلاش میکنیم. افتخار میکنم که تو را شناختم.» لبخند میزنم و با خودم میگویم من همیشه افتخار کردهام از دوستی با تو دختر.
دوست دیگرم که همه نگران مهاجرت فکری و زلف پریشانش بودند، چنان با شور انقلابی از ایران و ایرانی حرف میزند و از عشق به آقای خامنهای میگوید که نمیتوانم جلوی خندهام را بگیرم و بهش میگویم: «انقلابیگری تو ذاتته» و او با دو کلمه جواب میدهد: «حق و حقیقت»
کمکم داریم به خودمان میآییم، به گروههای خاک گرفته ایتا و بله که از زمان شهادت سردار، بهشان سر نزده بودیم، برگشتهایم و احوال هم را میپرسیم. گروههای حمایتی جدید میسازیم. درباره کارهایی که برای کم کردن اضطرابمان انجام میدهیم، حرف میزنیم. قصه میخوانیم. کتاب معرفی میکنیم.
از ملی شدن اینترنت، ناراضی نیستیم، اگر به نفع ایران باشد. غر نمیزنیم. غر را که همه بلدند بزنند. باید کاری کنیم. سرمایهی اجتماعیای که طی سالها با کج فهمی، با تصمیمات اشتباه، با دوری مسئولین از مردم و ناتوانیشان در اقناع ملت، با تلاشهای مفرط شبکههایی همچون منوتو و اینترنشنال کمرنگ شده بود، خودش را بازیابی میکند. با خودم تکرار میکنم: این هم تمام میشود، کاش این معجزهی همدلی و حمایت را قدر بدانیم.
کتاب «نامه به فاطمه» نادر ابراهیمی را که کتاب لاغری است، دیروز خواندم. دوباره برگشتم به کتاب «روحالله» مستند زندگی امام خمینی(ره). ظاهرا کتاب تازه چاپی است که تقریظی هم رهبری بر آن نوشتهاند. من اما بهخاطر مستند بودنش دارم کیف میکنم از خواندنش. ارجاعات خوبی به نویسندگان، روحانیون، سیاستمداران و به طور کلی تاریخ ایران دارد. کتاب را شهرستان ادب چاپ کرده و هدیهای است که آقای شاعر به مهدی داده است. دستش درد نکند.
بچهها از توی خانه ماندن کلافه شدهاند. محمدحسن میگوید: خیلی وقت است برای عشق و حال از خانه بیرون نرفتهایم مامان. بعد کتابی که برایش خریدهایم را میآورد و میگوید: خیلی ببخشید که این را میگویم مامان، ولی من از زندگینامههای کلاسیک خوشم نمیآید.
خندهام میگیرد، ازش میپرسم: کلاسیک یعنی چی؟ میگوید: یعنی قدیمی.
میگویم لازم نیست مدام عذرخواهی کند بابت اظهار نظر یا اتفاقاتی که به من آسیبی نزده.«ببخشید» ورد زبانش شده. با کمی تندی میگویم: اینقدر عذرخواهی نکن بابت هیچ و پوچ، ضعیف میشی!
۲۹ خرداد ۱۴۰۴
#جنگ_نوشت