جنگ نوشت

نمی دانم روز چندم است. پنجم یا ششم شاید. هرچه هست، زمان زیادی به لحاظ روز و ساعت نگذشته، اما از جان ما، چرا؟ کاهیده شدیم.  با این‌که اینجا خبر خاصی نیست، جز صدای فعال شدن پدافند که انگار دور و نزدیک می‌شود.
دیشب نتوانستم خوب بخوابم. نیمه شب با صدای شلیک پدافند از خواب پریدم. صدای راه رفتن بچه که مثل روح سرگردان هر شب درون خانه تردد می‌کند چون قبل از خوابش قهوه خورده، از تخت پایینم کشید. گفت نفسش گرفته و نمی‌تواند بخوابد. دارو دادم، اسپری بینی و گفتم کنار پنجره نماند. به دوتای دیگر سر زدم که بیدار نشده باشند. سرشب محمدحسن با هر صدای باربط و بی‌ربطی از جایش می‌پرید و تا چندساعت می‌چسبید به من. توی سن و سالی است که نمی‌شود با جواب‌های غیرواقعی دورش زد. نمی‌توانم بگویم صدای رعد و برق است، یا چیزی نیست، کسی ترقه‌بازی کرده. تمام واقعیت هم برایش زیادی سنگین است.
تا نماز صبح اخبار را چک می‌کنم، عادت مزخرف این چندروز. تنها کاری که در فریزشدگی این ایام انجام می‌دهم. دیروز در کانال کوچکی که دارم فراخوان ساده‌ای نوشتم که زن‌ها روزمره‌نویسی‌های جنگ‌آلودشان را برایم بفرستند که منتشر کنم. بی‌نظیر بود. بعدتر مطلبی خواندم که می‌گفت رسالت زن‌ها در چنین مواقعی پالایش فضای خانه و درآغوش کشیدن روزمرگی و نوازش اضطراب و خستگی اعضای خانه است. قصد داشتم خودم هم چنین چیزی بنویسم اما نه با این حال و هوا. چیزی که برای مجله نوشتم، درباره چگونگی معاشرت با بچه‌ها در ایام بحران بود.
همه دارند همین را می‌نویسند که با بچه‌ها چطور تا کنیم. همه‌شان هم مادر را به عنوان یک انسان که خودش هم ترسیده، مضطرب و بی‌حوصله است و حتی ممکن است پرخاشگر و عصبی باشد، فراموش کرده‌اند. بله! اغلب‌مان می‌دانیم که بهترین کار حفظ روتین و ثبات زندگی بچه و انجام کارهایی آشنا و قدیمی است که به بچه احساس امنیت بدهد. اما، ما هنوز خودمان در شوک شروعیم. می‌بینم که آدم‌ها هم از سیل باید و نبایدهایی که روانه‌شان شده در عذابند.
برایم مطلبی فرستاده‌اند که باید کوله‌پشتی اضطراری بپیچم. با خودم فکر می‌کنم فایده‌اش چیست؟ هنوز دست و دلم به چنین کاری نرفته است.
سعی کردم امروز از فضای اخبار کمی فاصله بگیرم. کتابی که قبل‌تر دستم بود، «باد نام مرا می‌داند» الیزابت آلنده است. با خودم دور خانه میچرخانمش، اتاق خواب، نشیمن، آشپزخانه اما دریغ از یک خط پیشرفت. فکر می‌کنم نیاز به محتوای دیگری دارم. تاریخ، آنهم تاریخ ایران. تصور می‌کنم تنها محتوایی که سرگرم و آرامم می‌کند خواندن تاریخ ایران یا زندگینامه‌ی قهرمانان وطنی است. خوشبختانه کتابخانه‌ مهدی در این زمینه پروپیمان است.
برای بچه‌ها غذای مورد علاقه‌شان را درست می‌کنم. با سیب‌زمینی سرخ کرده و ژله‌ی هندوانه. از خوراکی‌های عیدغدیر بهشان می‌دهم. می‌گذارم سر ظهر هرچقدر می‌خواهند با هم حرف بزنند و بازی کنند، فعلا قانون «تلوزیون احمقت می‌کند» را برداشته‌ام و اجازه می‌دهم بیشتر از یکساعت فیلم و انیمیشن ببینند. از لپ‌تاپ هم برای بازی می‌توانند استفاده کنند. کتاب هم می‌خوانند. ساعت‌هایی از روز من و محمدحسن در خانه تنها می‌شویم. تا من کتابم را برمی‌دارم، او هم می‌رود سراغ کتاب‌هایش. «دلهره‌ها» را بیش از شش‌بار خوانده است. می‌گوید: حالم را خوب می‌کند. می‌خواهد بقیه جلدهایش را هم برایش بخرم. می‌داند تنها خرجی که حد و مرز ندارد و من همیشه با آن موافقم کتاب خریدن است.
بعدتر می‌آید کتاب سرزمین مقدس گی دولیل را برمی‌دارد. می‌پرسم: می‌فهمیش؟ جوابش مثبت است.
نوشتن، خواندن، آشپزی کردن، مرتب کردن خانه، آب دادن به باغچه‌ی کوچک تراس و بقیه‌ی گلدان‌ها که حسابشان دارد از دستم در می‌رود، بخشی از مدیتیشن و رمز ورودم به روتین زندگی است.
اما فکر می‌کنم نه فقط من، بلکه همه مردم این روزها دلشان می‌خواهد کاری کنند. کاری فراتر از آشپزی کردن، مرتب کردن خانه یا آب دادن به گلدان‌ها یا حتی در آغوش کشیدن خانواده. خواندن و نوشتن هم چندان راضی‌ام نمی‌کند.

بیست‌هفت‌خرداد‌چهارصدوچهار

#جنگ_نوشت