یا لطیف
یک هفته از شروع چیزی که صدایش میکنیم جنگ، گذشته است. بنا بود به رسم هر هفته جمعه را خانهی مادرشوهرم باشیم. این زنِ بیدریغ مهربان، مثل هر هفته تماس گرفت و گفت فردا منتظرتان هستم. شب نشده، خبر فوت یکی از بستگان آمد و برنامهی روز جمعهمان کنسل شد. میخواهیم برویم تشییع جنازه زنی که به مهربانی شهره است. کسی که برای همسرم نقش دایه داشت. هر وقت دور هم بودیم حتما ذکر خیری از خاله حاج فاطمه بود. پیکر زن مهربان، لاغر و تکیده روی دست مردهایی تشییع شد که خاطرات کودکیشان پر بود از حضورش. بعدتر به خانهاش میرویم و قاب عکس کودکی همسرم و خواهر و برادرهایش را از روی طاقچه برمیداریم و با خودمان میآوریم. حیاط کوچک خانه با درخت انگور و گردو، دو اتاق کوچک و نمور، تشکی که وسط اتاق پهن است و چادری که روی تنه درخت توی حیاط آویزان است، حس و حالی عجیبی دارد.
تمام طول راه، به عاقبت آدمها فکر میکنم. به سرنوشتشان. به اینکه چی از آدمی باقی میماند؟
در راه برگشت اما پر از اضطرابم. اخبار به سرعت دست به دست میشود، چند نقطه از اطراف شهر مورد اصابت بوده. منطقهی محافظت شده با پوشش گیاهی و احتمالا حیوانی، آتش گرفته است. آتشی که علاوه بر کوه، دارد جگر مرا هم میسوزاند. جز دعا، جز طلب خیر و امان برای این مملکت و مردمش چه کاری از دستم برمیآید؟
کتاب روحالله به جایی رسیده که رضاشاه پایش را هر روز بیشتر بر گلوی دین و دینداران فشار میدهد و روحاله آرام و بیصدا در مسجدی درس میگوید و گاه گاه چیزکی مینویسد که در عین سادگی برای فضای حوزه آن زمان، زیادی پیشرو و سیاسی است. به مهدی میگویم برای خوانده شدن این کتاب تبلیغ کنید. کتاب خیلی خوبی است. میگوید به آقای شاعر پیام بده و بگو که هدیهاش را خواندهای و دوست داشتی. بعید است چنین کاری کنم.
یک هفته بعد از آنچه جنگ صدایش میکنیم، زندگی مثل همیشه در جریان است. کارهای همیشگی را انجام میدهیم. معاشرت میکنیم، عکس میگیریم، به کارهای بچهها میخندیم و برای آیندهای که هیچ چیزش معلوم نیست، نگران و امیدواریم.
سیویک خرداد هزاروچهارصدوچهار
#جنگ_نوشت