کم رنگ

-ببین باید با سیاهی‌ها دوست شیم. یعنی بپذیریم، خب! انقدر سیاهه، سفیدشم نمیتونی بکنی. حالا چیکار میکنی؟ به نظرم تلاش برای گول زدن خودمون خیلیی چرته، و انرژی گذاشتن برای خیال‌پردازی در مورد زیبایی‌ها از اون بدتر. همینجا باید زندگی کنی.

+مشکل اینجاست که پذیرفتنش سخته. من همیشه به بدترین حالت فکر میکنم، مثلا آدمایی که برام مهم هستن رو تو ذهنم میکشم ولی هنوزم از مواجهه باهاش میترسم. این کار رو میکنم که مثلا وقتی اتفاق افتاد شوکه نشم. ولی همش بی‌تاثیر، این که بپذیرم سخته برام، هر چیزی رو. مثلا فکر کن هیچ وقت نقاش نشم، میتونه برای من چیزی از این سیاه‌تر باشه؟

-برای منم خیلیی سخته ...ولی تو خیلیی ازخودت انتقاد میکنی. من میفهممت، خیلی سخت و تنش‌زاست. حداقل یادمه من رو فلج کرده بود. نمی‌تونستم یک جمله بنویسم چه برسه به یه نمایشنامه ولی خب به این فکر کردم که می‌نویسم. فوقش یه آشغالی میشه مثل بقیه. استادا میگن گند زدی. این تهشه، اصلا بهم میگن تو نویسنده نمی‌شی.

+وقتی چشمامو میبندم یه عالمه تصویر میبینم که مال منه.ولی وقتی میخوام بکشمشون دستام جون ندارن، کاش میتونستم بگم چجوری. این حس انفعال خیلیی چرته چون داره با کمال گرایی ترکیب میشه. تو میفهمی تو واقعا میفهمی من چی میگم؟