
ما پسرا تو این جامعه کلی استرس و بدبختی می کشیم و هیچکس از دردمون خبر نداره.
ما پسرا تا ۱۸ سالمون میشه باید استرس قبولی تو کنکور یا سربازی رو بچشیم.
اگه دانشگاه قبول نشیم بچه پولدار نباشیم هم نمی تونیم بریم دوزار پول دربیاریم
باید یک راست بریم سربازی و گرنه غیبت و اضافه خدمت و ...
تو خدمت باید گشنگی بکشیم و با بدبختی دو سال رو بگذرونیم چون غرورمون اجازه نمیده از کسی پول تو جیبی بگیریم.
موقع پست دفترچه اگه یک تتو کوچیک داشته باشیم هزار بار استرس میگیریم که نکنه معاف از رزم اعصاب روان بدن.
تو سربازی کما سگ می زنیم از دلتنگی برای خانواده.
اگه عشقی مشقی چیزی هم تو زندگی داشته باشیم که دغدغه اینکه
«آیا به پام وایمیسه یا نه هم سراغمون میاد»
هزار نفر تو خدمت تو سرمون می زنن هیچکس هوامون رو نداره.
باید تنها رو برجک پست بدیم هر یک ثانیه اش هزار ساعت برامون می گذره.
وقتی آخرای خدمت میشه یهو به این فکر می افتیم که بعد سربازی دقیقا چه غلطی کنیم؟
دو سال از درس و دانشگاه و محیط کار فاصله گرفتیم و باید از صفر شروع کنیم.
حرفام رو قبول دارید؟
چیزی رو از قلم انداختم یا نه؟
بیایید از مشکلاتمون اینجا بنویسیم.
