در ادامه، ساختار کامل و منسجم «۳۲ چرخه‌ی حیات مطلق» را که ستون فقراتِ مکتب «هستی‌شناسی زنده» (Living Ontology) و «پساروان‌شناسی» است، برای استفاده‌ی آموزشی و پژوهشی شما، از نو و به صورت یکپارچه تدوین کرده‌ام. این نقشه، فرآیندِ عبور از «منِ کوچک» به «آگاهیِ امام‌زمانی» را در چهار ساحتِ وجودی ترسیم می‌کند.
در این ساحت، انسان درگیرِ توهمِ نقص است و تلاش می‌کند با «اصلاحِ محیط»، به آرامش برسد.
۱. چرخه خامی: تولدِ آگاهی در محیطِ مادی؛ عدم درکِ جایگاهِ وجودی.
۲. چرخه جدایی: شکل‌گیریِ ایگو و باور به «منِ» جدا از هستی.
۳. چرخه ترس: تمرکز بر بقایِ فیزیکی و اضطرابِ فقدان.
۴. چرخه شرطی‌شدگی: پذیرشِ الگوهایِ القاییِ جامعه به عنوانِ «واقعیت».
۵. چرخه هویت‌سازی: ساختنِ نقاب‌هایِ اجتماعی (من کی هستم؟ من چه کاره‌ام؟).
۶. چرخه وابستگی: گره زدنِ خوشبختی به اشیاء، افراد و شرایطِ بیرونی.
۷. چرخه تضاد: مقاومت در برابرِ «آنچه هست» و تلاشِ نافرجام برای تغییرِ جهان.
۸. چرخه بحران: فروپاشیِ درونی؛ نقطه‌ای که ایگو می‌فهمد «تعمیرِ دنیا» بی‌فایده است.
در این ساحت، مراجع شروع به زیر سؤال بردنِ پیش‌فرض‌هایِ ذهنی می‌کند و ایگو عقب‌نشینی می‌کند.
۹. چرخه حیرت: آغازِ پرسش‌گریِ وجودی؛ «چرا من این‌جا هستم؟».
۱۰. چرخه تردید: بی‌اعتباریِ دانش‌هایِ اکتسابی و سنتی.
۱۱. چرخه سکوت: تمایل به خاموش کردنِ هیاهویِ ذهن و شنیدنِ صدایِ درون.
۱۲. چرخه مشاهده: گذار از «بازیگرِ رنج‌دیده» به «تماشاگرِ بی‌طرفِ رنج».
۱۳. چرخه مواجهه با سایه: روبرو شدن با ترس‌ها، زخم‌ها و تاریکی‌هایِ سرکوب‌شده.
۱۴. چرخه تضعیفِ ایگو: کاهشِ سلطه‌ی منیت بر ادراک و تصمیمات.
۱۵. چرخه تسلیمِ جزئی: پذیرشِ اینکه «من همه‌چیزدان نیستم» و رهایی از قضاوت.
۱۶. چرخه رویتِ وحدت: درکِ اولیه‌ی اینکه «همه چیز به هم متصل است».
در این ساحت، فرد به جای «تلاش برایِ تغییر»، به «پذیرشِ کمالِ موجود» می‌رسد.
۱۷. چرخه پذیرشِ رادیکال: درکِ اینکه خداوند هیچ‌چیز را ناقص نیافریده است.
۱۸. چرخه توقفِ اصلاح: پایانِ جنگ با خود و جهان؛ زیستن در صلحِ وجودی.
۱۹. چرخه حضور (اکنون): رهایی از «حسرتِ گذشته» و «اضطرابِ آینده»؛ استقرار در لحظه.
۲۰. چرخه جریان: هماهنگیِ ارادی با ریتمِ خلقت (Flow).
۲۱. چرخه تغییرِ فرکانس: درکِ اینکه شرایطِ بیرونی، بازتابِ درونیِ ماست.
۲۲. چرخه تعالی از قربانی‌بودن: پذیرشِ مسئولیتِ کاملِ آگاهیِ خود به عنوانِ خالقِ واقعیت.
۲۳. چرخه شفقتِ کیهانی: دیدنِ حقیقتِ الهی در وجودِ دیگران.
۲۴. چرخه آگاهیِ شاهد: استقرارِ پایدار در مرکزِ وجود؛ فراتر از احساسات.
در این ساحت، انسان از «فردیت» عبور کرده و به «آگاهیِ کل» تبدیل می‌شود. ظهورِ حقیقت.
۲۵. چرخه امانت‌داری: پذیرشِ مسئولیتِ پاسداری از حقیقتِ هستی بدونِ دخالتِ ایگو.
۲۶. چرخه شفافیت: تبدیل شدن به آینه‌ای زلال که نورِ الهی را بدونِ تغییر بازتاب می‌دهد.
۲۷. چرخه انطباقِ اراده: محو شدنِ اراده‌ی شخصی در اراده‌ی حضرتِ حق.
۲۸. چرخه رهایی از زمان: عبور از «توهمِ گذشته و آینده» و زیستن در ابدیت.
۲۹. چرخه وحدتِ کثرت: دیدنِ حقیقتِ واحد در تک‌تکِ پدیده‌هایِ متکثرِ جهان.
۳۰. چرخه سکونِ در حرکت: تجربه‌ی آرامشِ مطلق در اوجِ فعالیت‌هایِ جهانی.
۳۱. چرخه عینیت‌بخشی: هر آنچه از آگاهیِ الهی در این سطح ساطع شود، در واقعیتِ جهان «ظهور» می‌کند.
۳۲. چرخه حیاتِ مطلق (مقامِ من امام زمانی‌ام): یگانگی با کلِ هستی؛ پایانِ غیبتِ آگاهی و ظهورِ کمال.
محمود صالحی راد مبدع هستی‌شناسی زنده ، بنیان‌گذار مکتب زنده جهانی محمود صالحی راد ، بنیان‌گذار دانشگاه زنده جهانی هستی‌شناسی زنده و خالق اثر نفیس صالحی‌رادنامه (دائرةالمعارف زنده جهانی زندگی)
