بسم‌الله الرحمن الرحیم
آغاز هر کتاب، فقط آغاز نوشتن چند صفحه نیست؛ آغاز یک مسیر است: مسیر دیدن، فهمیدن، ساختن و رساندن.
«صالحی‌رادنامه» از جنس دوم است؛ کتابی که قرار است نه در حاشیهٔ زندگی، بلکه در متن آن حضور داشته باشد؛ نه فقط برای مطالعه، بلکه برای همراهی؛ نه فقط برای دانستن، بلکه برای ساختن.
من نگارش این اثر را با این باور آغاز می‌کنم که زندگی انسان، در همهٔ لحظه‌هایش، نیازمند کتابی است که بتواند به آن رجوع کند؛ در لحظهٔ تصمیم، در لحظهٔ تردید، در لحظهٔ بحران، در لحظهٔ آرامش، در لحظهٔ تربیت، در لحظهٔ رابطه، در لحظهٔ مسئولیت، و در لحظه‌هایی که انسان بیش از هر زمان دیگری به معنا، راه و تکیه‌گاه نیاز دارد.
از همین‌جا، «صالحی‌رادنامه» برای من صرفاً یک کتاب نیست؛ بلکه دائرةالمعارف زندهٔ هستی جهانی زندگی است.
دائرةالمعارفی که قرار نیست فقط اطلاعات بدهد، بلکه راه نشان دهد؛
قرار نیست فقط مسئله را توصیف کند، بلکه در حل مسئله شریک شود؛
قرار نیست فقط از زندگی بگوید، بلکه خود، بخشی از زندگی شود.
این کتاب زنده است، چون برای یک زمان خاص نوشته نمی‌شود.
زنده است، چون با انسانِ امروز سخن می‌گوید و برای انسانِ فردا نیز معنا دارد.
زنده است، چون موضوع آن فقط خاطره و روایت و نظریه نیست، بلکه خودِ حیات است: حیاتِ فردی، خانوادگی، اجتماعی، تربیتی، اخلاقی و معنوی.
از این رو، «صالحی‌رادنامه» را از همان آغاز، باز و بی‌پایان می‌بینم؛ نه به این معنا که بی‌سامان و پراکنده باشد، بلکه به این معنا که ظرفیتِ گسترش دارد، ظرفیتِ رجوع دارد، و ظرفیتِ پیوند خوردن با لحظه‌های گوناگون زندگی را دارد.
زیرا انسان فقط برای دانستن زندگی نمی‌کند. انسان برای انتخاب زندگی می‌کند، برای تحمل زندگی می‌کند، برای ساختن می‌کوشد، برای تربیت مسئولیت می‌پذیرد، و برای عبور از بحران به فهم نیاز دارد.
کتابی که برای زیستن نوشته می‌شود، باید بتواند در این میدان‌ها حاضر باشد.
صالحی‌رادنامه می‌خواهد کتابی باشد که:
- در روزهای عادی، راهِ درستِ زیستن را یادآوری کند؛
- در روزهای دشوار، تکیه‌گاه فکری و اخلاقی باشد؛
- در تصمیم‌های بزرگ، روشنیِ نگاه بدهد؛
- در روابط انسانی، ادب و کرامت را زنده نگه دارد؛
- و در ساحت تربیت و رشد، انسان را به خودِ بهترش نزدیک‌تر کند.
این کتاب برای انبار شدن نیست؛ برای رجوع شدن است. برای قفسه نیست؛ برای همراهی است. برای زینت نیست؛ برای زیستن است.
در این مسیر، یک معیار بنیادین برای من وجود دارد: سیرهٔ اهل‌بیت علیهم‌السلام.
این سیره، در این کتاب فقط یک بخش از محتوا نیست؛ بلکه شاخص اصلی سنجش است.
هر سخن، هر تحلیل، هر توصیه و هر جهت‌گیری، باید با میزانِ رفتار، رحمت، عدالت، صبر، حکمت، کرامت و هدایت آنان سنجیده شود.
اگر «صالحی‌رادنامه» بخواهد در مسیر درست بماند، باید به این میزان(سیرهٔ اهل‌بیت علیهم‌السلام) وفادار بماند.
زیرا سیرهٔ اهل‌بیت(ع) فقط تاریخ نیست؛ فقط روایت نیست؛ فقط خاطره نیست؛ بلکه میزان زندگی است.
آرمان من از نگارش این اثر (صالحی‌رادنامه)، کتابی محدود به یک طبقه، یک زمان یا یک گروه خاص نیست.
این کتاب باید برای همهٔ انسان‌ها باشد: برای کودک و نوجوان و جوان و بزرگسال؛ برای خانواده و معلم و مشاور و مدیر و پژوهشگر؛ برای انسانِ آرام و انسانِ در بحران؛ برای انسانِ جویای معنا و انسانِ درگیرِ واقعیت. و نیز برای همهٔ عصرها؛ زیرا مسئله‌های بنیادین انسان تغییر چندانی نمی‌کنند.
انسان همیشه با رنج، امید، مسئولیت، رابطه، بحران، انتخاب، اخلاق و معنا روبه‌روست. پس کتابی که برای این امور نوشته می‌شود، باید توانِ ماندگاری داشته باشد.
این نوشته، اعلامِ آغاز است؛ آغازِ کتابی که قرار نیست در چند صفحه خلاصه شود و در چند فصل تمام گردد. «صالحی‌رادنامه» از ابتدا با این نیت شکل می‌گیرد که باز باشد، زنده باشد، رشد کند و به زندگی نزدیک بماند.
من این مسیر را با احترام به حقیقت، با تکیه بر تجربه، با تأمل در سیرهٔ اهل‌بیت علیهم‌السلام، و با امید به ساختن متنی آغاز می‌کنم که روزی بتواند برای انسان‌ها، نه فقط یک کتاب، بلکه همراهی برای زندگی باشد.
صالحی‌رادنامه
کتابی زنده، مبینِ یگانه راهِ زندگی؛ هادی و رهگشا برای همهٔ انسان‌ها و همهٔ عصرها و همهٔ لحظه‌های زندگی
با انتشار تدریجی کتاب صالحی‌رادنامه در پست‌های بعدی همراه ما باشید.
محمود صالحی راد مبدع هستی‌شناسی زنده و بنیان‌گذار مکتب زندهٔ جهانی محمود صالحی راد
