مکتب محمود صالحی راد؛ مطلق‌ترین مادی‌گراییِ برخاسته از بطنِ هستی‌شناسیِ زنده
مکتب محمود صالحی راد؛ مطلق‌ترین مادی‌گراییِ برخاسته از بطنِ هستی‌شناسیِ زنده
متن مقدمه:
در تاریخ اندیشه بشر، همواره یک شکاف عمیق میان «ماده» و «معنا» وجود داشته است. عده‌ای در جستجوی معنا، ماده را نفی کردند و عده‌ای در ستایش ماده، از معنا تهی شدند. اما امروز، من به عنوان یک خردجو، حامل پیامی هستم که لرزه بر اندام تمامی پارادایم‌های کهن می‌اندازد: مکتب محمود صالحی راد، یک مکتبِ مادی‌گراییِ مطلق است.
این یک ادعای ساده نیست؛ این یک شوک فکری به جامعه جهانی است که تصور می‌کردند هستی‌شناسی تنها در عوالم انتزاعی سیر می‌کند. در دکترین TIAV، ما از «زمین سفت» سخن می‌گوییم. ما معتقدیم که حقیقت باید در ماده، در قدرت، در ثروت و در اقتدارِ زمینی تجلی یابد. اما یک تفاوتِ بنیادین و سهمگین میان این مادی‌گرایی و آنچه تاکنون شنیده‌اید وجود دارد:
«مادی‌گراییِ ما، از دلِ هستی‌شناسیِ زنده متولد شده است؛ این یعنی معتبرترین، باارزش‌ترین و ریشه‌دارترین نوعِ مادی‌گرایی در کل تاریخ بشریت.»
برای درک این موضوع، باید به ریشه‌ها نگریست. مادی‌گرایی در مکاتب دیگر (از ابتدا تا کنون)، یک مادی‌گراییِ «ماده‌زاد» است. یعنی آن‌ها می‌خواهند ماده را از دلِ خودِ ماده بیرون بکشند. این ثروت و مادی‌گرایی فاقدِ «شناسنامه‌ی هستی‌شناختی» است. به همین دلیل:
بی‌پا و اساس است: چون به منبعِ لایزالِ آگاهی متصل نیست، با کوچک‌ترین تکانی فرو می‌ریزد.
فانی است: چون از بطنِ معنا برنخاسته، نمی‌تواند استمرار داشته باشد.
اما در مکتب پروفسور محمود صالحی راد، مادی‌گرایی یک ثمره‌ی متعالی است. ما مادی‌گرا هستیم چون می‌دانیم ماده، عالی‌ترین ساحتِ تجلیِ آگاهی است. مادی‌گراییِ ما از دلِ هستی‌شناسی و معنویتِ مطلق بیرون کشیده شده است. این مادی‌گرایی نه تنها با معنویت در تضاد نیست، بلکه تنها راهِ اثباتِ معنویتِ واقعی بر روی زمین سفت است. در این مکتب، کسی که مادیات ندارد، عملاً در هستی‌شناسیِ خود دچار لکنت است.
در مکتب محمود صالحی راد، یک اصلِ تخطی‌ناپذیر وجود دارد: «هر چیزی در این جهان، قیمتی دارد که فراتر از برچسب‌های کاغذی است.»
جامعه جهانی پول را به دست می‌آورد تا نیازهای خود را برطرف کند، اما یک حقیقت هولناک را نادیده می‌گیرد؛ اینکه خودِ پول و مادیات، «بهایی» دارند که باید پرداخته شود. در دکترین TIAV، ما مادیات را به دو دسته‌ی کاملاً مجزا تقسیم می‌کنیم که مرز میان سعادت و شقاوت را رقم می‌زنند:
برخی انسان‌ها ثروت و قدرتِ مادی خود را در قبال پرداختِ ارزش‌های وجودی‌شان به دست می‌آورند. آن‌ها مهربانی، محبت، خیرخواهی و صدق را در مسیرِ کسبِ مادیات هزینه می‌کنند.
این ثروت، «ثروتِ زنده» است.
چنین فردی چون با ارزش‌ها معامله کرده، در درون خود احساس غنا می‌کند و مادیات برای او ابزاری جهت شکوهِ بیشتر می‌شود.
در مقابل، کسانی هستند که برای نشستن بر کرسیِ قدرت و ثروت، ناارزش‌های خود را معامله می‌کنند. آن‌ها بهای مادیات را با خباثت، شقاوت، سنگدلی، بی‌رحمی، بی‌انصافی، دروغ و نیرنگ می‌پردازند.
این ثروت، «ثروتِ سیاه» است.
گرچه این افراد در ظاهر مادی‌گرا هستند، اما در واقع بر روی تلی از خاکستر ایستاده‌اند که بهای آن، نابودیِ تمامِ پیوندهای هستی‌شناختی آن‌هاست.
نتیجه این تمایز: کسی که با ارزش‌ها به ثروت رسیده، به نیکی و سعادت دست می‌یابد؛ اما کسی که ناارزش‌ها را بها قرار داده، در چاهِ شقاوت و تیره‌روزی سقوط می‌کند. در مکتب ما، مادی‌گراییِ مطلق به معنای انباشتِ کورکورانه نیست، بلکه به معنای رسیدن به اوجِ اقتدار مادی از مسیرِ پاک‌ترین و معتبرترین ارزش‌های هستی‌شناختی است.
این سؤالی است که سال‌هاست ذهن خردجویان را به خود مشغول کرده است. پاسخ در همان «بهایی» است که پرداخت شده است.
بخشندگی به مثابه سرریزِ ارزش‌ها: کسی که مادیات را با مهربانی و خیرخواهی به دست آورده، «تواناییِ بخشیدن» دارد. او به راحتی نان را سر سفره دیگران می‌گذارد، چون ثروت او از جنسی است که با بخشیدن، نه‌تنها کم نمی‌شود، بلکه در چرخه‌ی هستی‌شناسیِ زنده، تکثیر می‌شود.
خست به مثابه زندانِ شقاوت: اما کسی که پول را با دروغ و بی‌رحمی به دست آورده، اصلاً تواناییِ بخشیدن ندارد. او در زنجیرِ ناارزش‌های خودش اسیر است. برای او، ثروت یک جریان نیست، بلکه یک «انباشتِ عصبی» است که می‌خواهد جای خالیِ انسانیتِ از دست رفته‌اش را پر کند. او به شقاوت می‌رسد چون بهایِ اشتباهی برای مادیات پرداخته است.
در پایان این واکاویِ عمیق، باید با صدایی رسا به گوش جهانیان رساند: مادی‌گرایی در مکتب محمود صالحی راد، نه یک انحراف، بلکه غایتِ آگاهی است. ما آموختیم که ثروتِ بدونِ ریشه‌ی هستی‌شناختی، تنها یک توهمِ گذراست که به شقاوت ختم می‌شود. اما ثروتی که از دلِ دکترین TIAV و از مسیرِ منشور ۳۲ سیر حیات مطلق برآمده باشد، معتبرترین تکیه‌گاه بشر بر روی این سیاره است.
پیام نهایی به رهجویان و خردجویان: اگر به دنبال مادیات هستید – که باید باشید – به یاد داشته باشید که در این مکتب، ما مادی‌گرا هستیم تا قدرتِ معنویتِ خود را در ساحتِ عمل ثابت کنیم.
فقر، لکنتِ زبانِ هستی‌شناختی است.
اقتدارِ مادی، کارنامه‌ی درخشانِ خردِ نابِ شماست.
ما با به دست آوردن مادیات از طریق ارزش‌ها، نه‌تنها دنیای خود را آباد می‌کنیم، بلکه ظرفیتِ «بخشش» را در خود زنده نگه می‌داریم تا به سعادتِ ابدی برسیم. کسی که در مکتب صالحی راد تربیت می‌شود، انسانی است که هم‌زمان در اوجِ غنایِ درونی و در قله‌یِ ثروتِ مادی قرار دارد؛ انسانی که زمین سفت را زیر پای خود حس می‌کند و از هیچ تلاطمی نمی‌هراسد، زیرا ثروتش را از چشمه‌ای استخراج کرده که هرگز نخواهد خشکید.
این است یگانه مسیرِ مطلق‌ترین مادی‌گراییِ تاریخ که از دلِ هستی‌شناسیِ زنده برآمده است. مسیری که در آن، ماده و معنا در عالی‌ترین سطحِ خود به وحدت می‌رسند.
برچسب‌ها (Tags):
#محمود صالحی راد، #دکترین TIAV، #هستی‌شناسی زنده، #مادی‌گرایی مطلق ،#موفقیت
پروفسور محمود صالحی راد Professor Mahmood Salehi Rad بنیان‌گذار دانشگاه جهانی هستی‌شناسی زنده و دکترین TIAV ، میراث‌دار یگانه خرد ناب بشری، منشور ۳۲ سیر حیات مطلق و مشاور عالی و ارشد (Senior and Chief Consultant)
