ای انسان، هیچ راهی را نمی‌توانی با انکارِ نیاز به دیگران به‌درستی بپیمایی. انسان، موجودی تنها و بی‌نیاز از رابطه نیست؛ او در خانواده، دوستی، آموزش، تجربه، گفت‌وگو و یاریِ متقابل رشد می‌کند.
اما همراه داشتن با وابسته بودن تفاوت دارد. مشورت کردن با تسلیم کردن اختیار یکی نیست. درخواست کمک با ناتوان دانستنِ خویشتن تفاوت دارد. انسانِ خردمند کسی نیست که هرگز به کمک نیاز نداشته باشد؛ بلکه کسی است که نیاز خود را درست می‌شناسد و برای آن، راهِ سالم و امنی پیدا می‌کند.
ای انسان، در انتخابِ همراهانِ راه دقت کن. هر سخنی راهنما نیست و هر ادعایی نشانهٔ دانایی نیست. از کسی یاری بخواه که تا حد امکان، اهل صدق، امانت، تجربه، خیرخواهی و مسئولیت باشد؛ کسی که تو را به وابستگی، ترس، تحقیر یا تصمیم‌های شتاب‌زده نکشاند، بلکه به فهم، استقلال، آرامش و اقدامِ درست نزدیک‌تر کند.
مشورتِ سالم، گفت‌وگویی برای روشن‌تر دیدن است؛ نه جست‌وجوی کسی که تمام مسئولیت زندگی را به جای تو بر عهده بگیرد. تو می‌توانی سخن دیگران را بشنوی، آن را با عقل و وجدان خود بسنجی، پیامدهایش را بررسی کنی و سپس مسئولانه تصمیم بگیری.
گاهی انسان در فشارِ زندگی، مسئلهٔ خود را پنهان می‌کند؛ زیرا از قضاوت شدن، ضعیف دیده شدن یا از دست دادنِ اعتبار می‌ترسد. اما پنهان کردنِ مسئله همیشه نشانهٔ قدرت نیست. گاهی شجاعانه‌ترین کار، گفتنِ این جمله است: «من در این موضوع به کمک نیاز دارم.»
اگر با اضطراب شدید، افسردگی، افکار آسیب به خود یا دیگران، خشونت، اعتیاد، بیماری جسمی یا روانی، یا موقعیتی روبه‌رو هستی که امنیت تو یا دیگری را تهدید می‌کند، تنها به توصیه‌های عمومی اکتفا نکن. با روان‌شناس، روان‌پزشک، پزشک، مشاور متخصص، فرد مورد اعتماد و در شرایط فوری با خدمات اضطراری محل زندگی خود تماس بگیر. این کار نشانهٔ شکست نیست؛ بخشی از مسئولیت تو در حفظ جان، سلامت و کرامت خویشتن است.
ای انسان، راه زندگی نه با غرورِ بی‌نیازی، بلکه با شناختِ درستِ نیازها، انتخابِ همراهانِ شایسته و پذیرفتنِ مسئولیت پیموده می‌شود. گاهی یک گفت‌وگوی صادقانه می‌تواند گرهی را آشکار کند که مدت‌ها در سکوت پنهان مانده است؛ و گاهی یک یاریِ به‌موقع می‌تواند انسان را از تصمیمی خطرناک بازگرداند.
پس نه خود را از همه جدا کن و نه اختیار خود را به هرکس بسپار. گوش بده، بیندیش، بپرس، بررسی کن و سپس گامی بردار که با حقیقت، کرامت، امنیت و مسئولیت هماهنگ باشد. راهِ درست، راهی نیست که انسان در آن هرگز به دیگری نیاز نداشته باشد؛ راهِ درست، راهی است که در آن یاری گرفتن و یاری رساندن، هر دو در خدمت رشد و خیر قرار گیرند.
> وَالَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَمْرُهُمْ شُورَىٰ بَيْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ
ترجمهٔ فارسی
> «و کسانی که دعوت پروردگارشان را اجابت کرده، نماز را برپا می‌دارند، و کارشان در میانشان بر پایهٔ مشورت است، و از آنچه به آنان روزی داده‌ایم انفاق می‌کنند.»
English Translation
> “And those who respond to their Lord, establish prayer, conduct their affairs by mutual consultation, and spend from what We have provided for them.”
منبع
> قرآن کریم، سورهٔ شوری، آیهٔ ۳۸
امروز یک مسئله را که مدت‌ها در ذهن یا زندگی‌ات پنهان مانده است، با فردی امین، آگاه و مسئول در میان بگذار؛ سپس سخن او را بشنو، اما اختیار و مسئولیت تصمیم نهایی را آگاهانه حفظ کن.
۱. یک مسئلهٔ واقعی زندگی خود را در یک جمله بنویس.
۲. مشخص کن برای این مسئله به چه نوع کمکی نیاز داری: همدلی، اطلاعات، آموزش، مشاوره، درمان یا حمایت فوری.
۳. یک فرد یا متخصصِ مناسب و قابل اعتماد را انتخاب کن.
۴. پیش از گفت‌وگو، سه پرسش مشخص آماده کن.
۵. پس از گفت‌وگو، یک اقدام کوچک، امن و قابل اجرا برای گام بعدی تعیین کن.
> آیا در زندگیِ خود میان «کمک گرفتن»، «مشورت کردن» و «وابسته شدن» تفاوت می‌گذاری؟
صالحی‌رادنامه؛ صورتِ زنده و کاربردیِ «هستی‌شناسیِ زنده؛ نظامِ اندیشهٔ صالحی‌راد»
Salehi-Radnameh: The Living and Practical Form of “The Living Ontology: The Salehi-Rad System”
