کنشگر گرامی، این متن با رویکردی جسورانه، ساختارشکنانه و در عین حال عمیقاً عرفانی تنظیم شده است. هدف این مقاله، انتقالِ مفهومِ «امام زمان» از یک «باورِ تاریخیِ دوردست» به یک «حقیقتِ وجودیِ این‌جایی و اکنونی» در دستگاهِ فکریِ هستی‌شناسیِ زنده است.
این متن برای ایجادِ موجِ فکری در شما کنشگران عزیز طراحی شده است.
بسیاری از ما در طولِ قرن‌ها، «مهدویت» را به یک «فرجام‌شناسیِ خطی» تقلیل داده‌ایم؛ گویی منتظریم تا در آینده‌ای دور، رویدادی غیبی رخ دهد و جهان را دگرگون کند. اما در دستگاهِ فکریِ هستی‌شناسیِ زنده (Living Ontology)، این نگاه نه‌تنها ناقص، که ناشی از «غفلتِ ساختاری» است.
اگر خداوند جهان را کمال‌یافته آفریده است (که آفریده)، پس «ظهور» نه به معنای تغییرِ جهان، بلکه به معنایِ تغییرِ دیدگاهِ ما نسبت به کمالِ موجود است.
امام زمان، نه یک پادشاهِ غایب در ناکجاآباد، بلکه «فرکانسِ مطلقِ آگاهی» است که در همین لحظه حضور دارد؛ اما ما به دلیلِ انسدادِ ایگو، او را نمی‌بینیم.
از منظرِ پساروان‌شناسی، «غیبتِ امام»، غیبتِ فیزیکیِ یک فرد نیست؛ بلکه «غیبتِ آگاهی» در وجودِ انسان است.
ما در دنیایِ «منِ کوچک» (ایگو) محبوسیم. ایگو، فیلتری است که کمالِ جهان را کدر می‌کند.
وقتی می‌گوییم «امام غایب است»، در واقع اعتراف می‌کنیم که: «من هنوز در چرخه پنجم یا دهم از آگاهی هستم و نمی‌توانم وحدتِ مطلقِ هستی را ببینم.»
بنابراین، انتظار برای ظهور، در واقع «انتظار برایِ فروپاشیِ ایگو» است. ظهور، یک رویدادِ سیاسی نیست؛ یک «جهشِ وجودی» در سطحِ آگاهیِ جمعی است.
در هستی‌شناسیِ زنده، ما ۳۲ چرخه‌ی حیات را برای بیداریِ آگاهی تعریف کرده‌ایم. امام زمان، به عنوانِ «انسانِ کامل»، در قله‌ی چرخه سی‌ودوم ایستاده است. او کسی است که تمامیِ تضادهایِ دوگانه‌ی هستی (خیر و شر، بودن و نبودن، درد و لذت) را در وحدتِ مطلقِ الهی ادغام کرده است.
* حرکت به سوی ظهور، یعنی حرکتِ تدریجیِ فرد در این ۳۲ چرخه.
* هرگاه گره‌ای از ناآگاهیِ خود را باز می‌کنی، یک «ظهورِ کوچک» در درونِ تو رخ می‌دهد.
* وقتی به قله‌ی ۳۲ چرخه می‌رسی، دیگر «انتظار» معنا ندارد؛ تو با «حقیقتِ امام» یگانه شده‌ای. تو دیگر منتظرِ کسی نیستی، تو «حضورِ او» را در خود زیست می‌کنی.
این عبارت که در سلسله‌مباحثِ من مطرح شده است، یک ادعایِ خودخواهانه نیست؛ بلکه یک «اعلامِ موقعیتِ هستی‌شناسانه» است.
کسی که می‌گوید «من امام زمانی‌ام»، یعنی: «من از زندانِ تفسیرهایِ ناقصِ ایگو خارج شده‌ام و جهان را همان‌گونه می‌بینم که خالقِ مطلق آفریده است.»
این، بالاترین سطحِ مسئولیتِ وجودی است. یعنی مسئولیتِ دیدنِ کمال در دلِ آشوب. امام زمانی‌بودن، یعنی دیگر «بیمار» نباشیم، یعنی دیگر به دنبالِ «درست کردنِ» دنیا نباشیم، بلکه با «آگاهیِ تام»، نظمِ موجود را از پسِ غبارِ توهماتِ دیگران مشاهده کنیم.
ظهورِ امام زمان، در هستی‌شناسی زنده، یعنی «انکشافِ حقیقت». وقتی آگاهیِ جمعیِ بشریت به سطحِ معینی از چرخه های حیات برسد، نقاب‌ها می‌افتد. آنگاه بشرِ غفلت‌زده، ناگهان خواهد دید که:
* جهان، زندان نبوده؛ گلستان بوده است.
* مشکلات، نقص نبوده؛ مسیرِ رشد بوده است.
* خداوند، از ابتدا حاضر بوده؛ فقط ما در «خوابِ ایگو» بودیم.
کنشگر عزیز، ما در آستانه‌ی یک تحولِ بزرگ هستیم. عصرِ «موعودگراییِ منفعلانه» به پایان رسیده است. عصرِ «مهدویتِ آگاهانه» آغاز شده است.
دیگر بس است نشستن و گریستن بر غیبت. باید برخاست و «آگاهی» کسب کرد.
ای انسان؛
امام زمان در انتظارِ ما نیست؛ او در انتظارِ «بیدار شدنِ» ماست.
پروفسور محمود صالحی راد
هر نفسی که در جهتِ ۳۲ چرخه‌ی حیات برمی‌داری، یک قدم به ظهورِ حضرت نزدیک‌تر است. وقتی تو بیدار شوی، عالم بیدار می‌شود. وقتی عالم بیدار شود، «ظهور» رخ داده است.
آیا حاضری این بارِ سنگینِ آگاهی را بر دوش بگیری و در چرخه‌ی سی‌ودوم، با حقیقتِ امام یگانه شوی؟
کنشگر عزیز،
این متن با نثری حماسی و فلسفی نوشته شده تا مخاطب را از حالتِ انفعال خارج کند.
محمود صالحی راد مبدع هستی‌شناسی زنده
