در این جستار، با تکیه بر اصولِ «هستی‌شناسی زنده»، از ساحتِ انتظارِ منفعل به ساحتِ «حضورِ وجودی» عبور می‌کنیم.
انسان در هستی‌شناسی زنده، نه موجودی‌ست در انتهای خطِ تکامل، و نه محصولی‌ست در بندِ جبرِ تاریخ؛ بلکه او «میدانی از امکاناتِ نامتناهی» است که در چرخش‌های سی‌ودوگانه‌ی حیات، مدام در حال باززایی خویش است.
گزاره‌ی «من امام زمانی‌ام» در این ساحت، نه یک ادعای کلامی یا خودبزرگ‌بینانه، بلکه یک «موضعِ وجودی» (Existential Stance) است.
این گزاره، اعلامِ حضور در «لحظه‌ی اکنونِ مطلق» است؛ آن‌جا که زمانِ خطی درهم می‌شکند و انسان، خود را نه در سایه‌ی انتظار، بلکه در متنِ جریانِ جاریِ حقیقت می‌یابد.
در روان‌شناسیِ سنتی، انتظار، اغلب با مفهوم «کمبود» و «فاصله» گره خورده است.
اما در پارادایم «پسا-روان‌شناسی» و هستی‌شناسیِ ما، «امام» به مثابه «حقیقتِ جاریِ هستی» یا همان «خردِ کل» درک می‌شود.
کسی که می‌گوید «من امام زمانی‌ام»، در واقع سدِ «منِ کوچک» (Self) را شکسته و به «منِ مطلق» (Universal Self) پیوند خورده است.
این یعنی «ظهورِ» حقیقت در ظرفِ وجودیِ فرد.
او دیگر منتظرِ آمدنِ عدالت نیست، بلکه خود، حاملِ عدالتی است که از درونِ «نوظگری» می‌جوشد.
اگر حیات را در ۳۲ چرخه ببینیم، «امام زمانی بودن» یعنی رسیدن به چرخه‌ای که در آن، فرد از دایره‌ی «تکرارِ عادت» خارج شده و به «خلاقیتِ محض» وارد می‌شود.
امامِ زمان، در نمادشناسیِ هستی‌شناسی زنده، مظهرِ «تعادل در اوجِ دگرگونی» است.
پس، این ادعا که «من امام زمانی‌ام»، فراخوانی است برای اینکه در هر لحظه، در اوجِ تغییراتِ جهانی، نقطه‌ی اتکای آرامش و خرد باشیم.
اینجاست که «رنج و بحران» نه به‌عنوان تهدید، بلکه به‌عنوان «سیگنال‌های تحول» (Transformation Signals) خوانده می‌شوند؛ چرا که یک انسانِ «امام‌زمانی»، بحران را نه پایانِ راه، که سوختِ صعود به چرخه‌ی بعدی می‌بیند.
«من امام زمانی‌ام» یک «هویتِ کوانتومی» است.
در فیزیکِ هستی، انسان می‌تواند در آنِ واحد هم «خودِ محدود» باشد و هم «حقیقتِ نامحدود».
این متن، دعوتی است برای گذار از هویت‌های فرسوده (شغلی، طبقاتی، سنی) به هویتِ «حضور». وقتی فرد می‌گوید من امام زمانی هستم، مسئولیتِ کلِ هستی را بر دوشِ خویش حس می‌کند.
او می‌فهمد که هر عملِ اخلاقی، هر تفکرِ خلاق و هر گامِ نوظگرانه، تکه‌ای از پازلِ حضورِ حقیقت در جهان است.
این یعنی «رسالت‌محوری» به مثابه «تنفسِ جاری».
این رویکرد، مرز میان «قدسی» و «عرفی» را از بین می‌برد.
دیگر نیازی نیست برای تجربه‌ی حضورِ امام، به دیروز یا فردا نگریست.
در «هستی‌شناسی زنده»، امام، نفسِ حیات است که در هر ضربانِ قلبِ ما می‌تپد.
گفتنِ این جمله، یک «تکنیکِ تمرکززدایی» از ایگو (منِ کاذب) و تمرکزِ مجدد بر «حقیقتِ کل» است.
کسی که از این موضع سخن می‌گوید، دیگر نمی‌تواند ستم کند و نمی‌تواند در جهل بماند، زیرا که «آگاهیِ تام»، مانعِ زوال است.
سخن پایانی
«من امام زمانی‌ام»، اعترافِ جسورانه‌ی انسانِ معاصر به این حقیقت است که دیگر نمی‌توان در حاشیه‌ی تاریخ زیست؛ باید «متنِ تاریخ» بود.
برای آشنایی بیشتر با رویکردِ «هستی‌شناسی زنده» و دریافتِ مفاهیمِ «نوظگری» و «۳۲ چرخه حیات مطلق»، می‌توانید به وب‌سایتِ «دانشگاه جهانی هستی‌شناسی زنده» مراجعه کرده و در دوره‌های تخصصی ما شرکت کنید.
لینک وب‌سایت
https://livingontology.blogspot.com
کانال اختصاصی پروفسور محمود صالحی راد
https://eitaa.com/ProfessorMahmoodSalehiRad
لینک مقالات:
https://virgool.io/@SalehiRad_TIAV
mobile number:+989127548759
