ای انسان، زندگی از مرحله‌های گوناگون ساخته شده است. کودکی، جوانی، میانسالی، سالمندی، آغاز، انتظار، تلاش، شکست، آرامش، دگرگونی و بازسازی؛ هرکدام زبان و نیاز خاص خود را دارند. نمی‌توانی از هر مرحله انتظار داشته باشی که مانند مرحله‌ای دیگر باشد.
گاهی رنج انسان از خودِ شرایط نیست، بلکه از این است که می‌خواهد مرحلهٔ کنونی زندگی‌اش شبیه گذشته یا شبیه زندگی دیگران باشد. جوانی را با معیار کودکی می‌سنجد، دوران میانسالی را با شتاب جوانی می‌گذراند، یا خود را با کسانی مقایسه می‌کند که مسیر و امکاناتشان با او تفاوت دارد.
ای انسان، هر مرحله (زندگی) را بشناس و از آن، انتظارِ درست داشته باش. زمانِ کاشتن با زمانِ برداشت یکی نیست. زمانِ آموختن با زمانِ نتیجه گرفتن تفاوت دارد. گاهی باید حرکت کنی و گاهی باید آماده شوی. گاهی باید سخن بگویی و گاهی باید سکوتی آگاهانه را بیاموزی. گاهی باید چیزی را بسازی و گاهی باید چیزی را که دیگر توان ادامهٔ آن را ندارد، با حکمت رها کنی.
رها کردن، همیشه شکست نیست. بعضی رابطه‌ها، عادت‌ها، باورها و روش‌ها در زمانی از زندگی برای تو مفید بوده‌اند، اما ممکن است اکنون به بازنگری نیاز داشته باشند. وفاداری به حقیقت، به معنای وفاداریِ کورکورانه به هر چیزی نیست که در گذشته انتخاب کرده‌ای.
ای انسان، تغییر مرحله‌های (زندگی) را انکار نکن. اگر مسئولیت تازه‌ای به زندگی‌ات وارد شده است، مهارت تازه بیاموز. اگر توان گذشته را نداری، روش خود را متناسب با توان امروز تنظیم کن. اگر تجربه‌ای دشوار پشت سر گذاشته‌ای، از آن برای شناخت بهتر خود و جهان استفاده کن؛ اما اجازه نده آن تجربه تمام آینده‌ات را تعریف کند.
مقایسهٔ دائمی، نگاه انسان را از مسیر خودش جدا می‌کند. ممکن است کسی زودتر به نتیجه برسد و دیگری دیرتر؛ اما دیرتر رسیدن، به‌تنهایی نشانهٔ بی‌ارزشی یا شکست نیست. گاهی انسان در سکوت، پایه‌هایی را می‌سازد که دیگران هنوز آن‌ها را نمی‌بینند. رشدِ واقعی همیشه با نشانه‌های ظاهری و فوری همراه نیست.
در هر مرحله از خود بپرس: اکنون مهم‌ترین وظیفهٔ من چیست؟ چه چیزی باید بیاموزم؟ چه چیزی باید حفظ کنم؟ چه چیزی باید اصلاح شود؟ و کدام انتظارِ غیرواقعی، آرامش و توان حرکت مرا از من گرفته است؟
اگر شرایط زندگی تو به‌گونه‌ای است که مسئولیت‌های روزمره، سلامت جسمی یا روانی، روابط خانوادگی یا امنیتت را به‌طور جدی مختل کرده است، از کمک گرفتن نترس. گفت‌وگو با پزشک، روان‌شناس، مشاور یا فرد متخصص می‌تواند به تو کمک کند تا مرحلهٔ دشوار زندگی را با شناخت و حمایت بیشتری پشت سر بگذاری. در وضعیت‌های فوری و خطرناک، باید از خدمات اضطراری محل زندگی خود کمک بگیری.
ای انسان، لازم نیست تمام فصل‌های زندگی را هم‌زمان زندگی کنی. امروز را با وظیفهٔ امروز بگذران. از گذشته درس بگیر، آینده را با امید بساز و حال را با مسئولیت دریاب. هر مرحله اگر درست فهمیده شود، می‌تواند پلی باشد برای رسیدن به مرحله‌ای پخته‌تر.
راه زندگی، مسابقه‌ای برای شبیه شدن به دیگران نیست؛ سفری است برای شناختنِ وظیفه، ظرفیت، معنا و امکانِ رشدِ خویشتن.
> وَعَسَىٰ أَن تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَن تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ
ترجمهٔ فارسی
> «و چه‌بسا چیزی را ناخوش بدارید، در حالی که برای شما خیر است؛ و چه‌بسا چیزی را دوست بدارید، در حالی که برای شما شرّ است؛ و خداوند می‌داند و شما نمی‌دانید.»
### English Translation
> “Perhaps you dislike something while it is good for you, and perhaps you like something while it is harmful to you. Allah knows, and you do not know.”
منبع
> قرآن کریم، سورهٔ بقره، آیهٔ ۲۱۶
مرحلهٔ کنونی زندگی‌ات را با صداقت نام‌گذاری کن: آیا در مرحلهٔ آغاز، یادگیری، انتظار، تلاش، جبران، بازسازی یا تصمیم‌گیری هستی؟ سپس وظیفهٔ اصلی همین مرحله را مشخص کن.
سه جمله را کامل کن:
۱. اکنون مهم‌ترین چیزی که باید در زندگی‌ام بیاموزم، این است: …
۲. چیزی که باید در این مرحله حفظ کنم، این است: …
۳. چیزی که باید با آگاهی و آرامش اصلاح یا رها کنم، این است: …
سپس فقط یک اقدام کوچک و امن برای امروز تعیین کن.
> آیا از مرحلهٔ کنونی زندگی‌ات انتظار داری چیزی را به تو بدهد که هنوز برای آن آماده نشده‌ای، یا وظیفه‌ای را از تو می‌خواهد که از آن فرار می‌کنی؟
صالحی‌رادنامه؛ صورتِ زنده و کاربردیِ «هستی‌شناسیِ زنده؛ نظامِ اندیشهٔ صالحی‌راد»
Salehi-Radnameh: The Living and Practical Form of “The Living Ontology: The Salehi-Rad System”
