از زنجیر تا بایگانی: چگونه با خلاقیت، معماریِ آینده را آغاز کنیم؟ (روان هادی)
نوشته‌ی: پروفسور محمود صالحی راد
بسیاری از ما، در واقع «زندگی» نمی‌کنیم؛ ما فقط «واکنش» نشان می‌دهیم.
ما در چرخه‌ای بی‌پایان از تکرار گیر افتاده‌ایم، نه به این دلیل که تقدیر ما چنین رقم خورده، بلکه به این دلیل که ما هنوز در حالِ «واکنش نشان دادن به گذشته» هستیم. ما به جای آنکه زندگی را با اراده‌ی خود طراحی کنیم، مدام در حالِ ترمیمِ زخم‌ها، پوزش‌خواهی از شکست‌ها و فرار از سایه‌هایی هستیم که سال‌ها پیش خلق شده‌اند.
ما زندانیِ تاریخِ شخصی خود هستیم، در حالی که باید معمارِ آینده‌ی خود باشیم.
در رویکردهای سنتیِ روان‌شناختی، گذشته اغلب به عنوان یک «بار» یا یک «زنجیر» نگریسته می‌شود. هدفِ این رویکردها معمولاً «تسکین» است؛ یعنی چگونه با گذشته کنار بیاییم، چگونه آن را کمرنگ کنیم یا چگونه با آن آشتی کنیم تا کمتر درد بکشیم.
وقتی تمام انرژیِ روانی و خلاقه‌ی خود را صرف می‌کنید تا فقط با وزنِ گذشته کنار بیایید، در واقع دارید همان انرژی را که باید برای «خلق کردن» صرف می‌کردید، صرفِ «کنار آمدن» می‌کنید. در این حالت، شما هرگز از جای خود تکان نمی‌خورید؛ فقط یاد می‌گیرید چگونه با وزنِ زنجیرها، راحت‌تر حرکت کنید.
ما گذشته را از یک «زنجیر» که ما را نگه می‌دارد، به یک «بایگانی» (Archive) تبدیل می‌کنیم که به ما جهت می‌دهد.
در این نگاه، اتفاقات گذشته، شکست‌ها و حتی آسیب‌ها، دیگر «هویتِ نهایی» شما نیستند؛ بلکه آن‌ها «مواد اولیه» (Raw Materials) هستند.
تصور کنید یک معمار می‌خواهد ساختمانی باشکوه بنا کند. او برای طراحی، باید نقشه‌های زمین و داده‌های مربوط به خاک و اقلیم را بررسی کند. او از این داده‌ها برای «درگیر شدن با گذشته» استفاده نمی‌کند، بلکه از آن‌ها برای «طراحیِ آینده» استفاده می‌کند. او گذشته را در بایگانی خود دارد، اما در آن زندگی نمی‌کند. او از داده‌های گذشته استفاده می‌کند تا ساختاری خلق کند که فراتر از گذشته باشد. این یعنی نوزارگری.
هدفِ نهاییِ روان‌هادی، رسیدن به سطحی از خودآگاهی است که در آن، فرد از یک «واکنش‌گرِ محیطی» به یک «خالقِ وجودی» تبدیل شود.
خلاقیت، تنها در نقاشی یا موسیقی نیست؛ بزرگترین و پیچیده‌ترین اثر هنری، «خودِ شما» هستید.
چگونگیِ انتخابِ روابط، چگونگیِ برخورد با چالش‌ها، چگونگیِ تعریفِ ارزش‌ها و چگونگیِ ساختنِ مسیرِ حرفه‌ای و شخصی، همگی بخش‌هایی از یک پروژه بزرگِ معماری هستند.
شما صاحبِ این پروژه هستید. شما معمارِ این بنا هستید. و تمامِ آن تجربه‌های تلخ و شیرین که تا امروز داشتید، چیزی نیستند جز کِلوخ‌ها، سنگ‌ها و متریال‌هایی که در بایگانیِ شما قرار دارند تا امروز، اولین خطِ طراحیِ زندگیِ واقعی خود را ترسیم کنید.
آیا آماده‌اید که از نقشِ قربانیِ گذشته، به نقشِ معمارِ آینده تغییر وضعیت دهید؟
تگ‌ها (Tags):
روانشناسی روان_کاوی فلسفه خودشناسی روان_هادی محمود_صالحی_راد نوزارگری
محمود صالحی راد مبدع هستی‌شناسی زنده
