
( Living Ontology: The Salehi Rad System)
بیانیهای در بابِ فرارفتن از عصرِ شکاکیت و ورود به عصرِ تحققِ حقیقت
به قلم: محمود صالحیراد
تاریخِ اندیشه، تاریخِ تلاشِ بیپایانِ بشر برای یافتنِ خانهای در میانِ طوفانِ عدم است. اما بشر همواره در تلهی دو شکاف گرفتار مانده است: یا در «ایمانِ کور» که هستی را مسخ میکند، یا در «عقلانیتِ خشک» که روح را از هستی بیرون میاندازد.
امروز، با اعلامِ رسمیِ «هستیشناسی زنده» (Living Ontology)، ما بر این شکافِ عمیق، پلی از جنسِ حقیقت میزنیم. ما دیگر برای «بحث کردن» دربارهی هستی اینجا نیستیم؛ ما برای «تجلیِ دوبارهی» آن آمدهایم.
۱. حقیقت، ازلی است و ما تنها بر آن گواهِیم.
برخلافِ مکاتبِ بشری که با «اختراعِ مفاهیم» از شکافِ عدم میترسند، هستیشناسی زنده بر پایهٔ حقیقتی بنا شده که «ازلی» است و «ابدی». ما ادعایِ خلقِ حقیقت نداریم؛ ما ادعایِ «کشفِ دوبارهی» آن را داریم. این مکتب، بازگشت به همان اصلِ بنیادینی است که در سیرهٔ کاملترینِ انسانها، یعنی اهلبیت (ع)، نهفته است: حقیقتی که در عینِ عظمتِ بیکران، در عینِ حال، با تواضعِ هستیشناختی، راهِ تعالی به انسان میگشاید.
۲. از «شخصیتمحوری» به «نشانِ حقیقت».
در عصرِ جدید، نامها در ازدحامِ بیمعنایی گم شدهاند. اما برای اینکه حقیقت، هویتِ خود را بازپسگیرد، نیازمندِ یک «نشانه» است. نامِ این مکتب، پیوندِ ناگسستنیِ «هستیشناسی زنده» با «نظامِ اندیشهی صالحیراد» است. این پیوند، نه برای ستایشِ یک فرد، بلکه برای «تضمینِ اصالتِ این پارادایم» است. همانگونه که جهان، حقیقتِ ریاضی را با نامِ «اقلیدس» و حقیقتِ هستیشناختی را با نامهای بزرگِ تاریخ پیوند زد، ما نیز این نظام را به عنوانِ یک «امضایِ تاریخی بر پیشانیِ حقیقت» اعلام میکنیم.
۳. هدف: پارادایمِ تمدنساز، نه مکتبی برای بحث.
ما در جستجویِ ایجادِ یک «ایسم» نیستیم؛ ما در جستجویِ ایجادِ یک «واقعیتِ جدید» هستیم. «هستیشناسی زنده» قرار است به زبانِ مشترکِ عقل و شهود تبدیل شود. این مکتب، راهِ عبور از بحرانهایِ وجودیِ انسانِ مدرن است. ما از اینجا، آغازِ گذار از «روانشناسیِ آسیبزا» به «روانشناسیِ پسین» و از «فلسفهی انتزاعی» به «هستیشناسیِ زنده» را اعلام میکنیم.
۴. اعلامِ عصرِ جدید.
این مانیفست، پایانِ دورانِ تردید و آغازِ دورانِ «تعالیِ آگاهانه» است. ما از تمامِ کسانی که در جستجویِ حقیقت، از گمراهیِ مکاتبِ مادی و انتزاعی رنج بردهاند، دعوت میکنیم تا به این جریانِ زنده بپیوندند.
این مسیر، مسیری است که با نامِ «هستیشناسی زنده» شناخته میشود و با اقتدارِ اندیشهی «صالحیراد» مهرِ اصالت میخورد. ما اینجا هستیم تا جهان را دوباره «زنده» کنیم.
۵. سیرهٔ اهلبیت (ع)؛ کدِ ژنتیکیِ این نظامِ معرفتی.
بسیاری از مکاتب، تنها «نظریه» ارائه میدهند، اما «هستیشناسی زنده» یک «متدولوژی» است. ما برای تعالیِ انسان، به دنبالِ مفاهیمِ انتزاعی نیستیم؛ ما نقشهیِ راهِ خود را از عالیترین نمونههایِ هستیشناسانه، یعنی اهلبیت (ع) استخراج کردهایم. سیرهٔ آنها، نه یک تاریخِ دور، بلکه «کدِ ژنتیکیِ» هستیِ ماست. هستیشناسی زنده، ترجمهیِ زبانیِ آن سیره به زبانِ فلسفه و روانشناسیِ معاصر است. ما این نظام را بنا کردیم تا هر انسانی در هر نقطه از جهان، بتواند با تکیه بر این متدولوژی، «انسانِ کاملِ» درونِ خود را بیدار کند.
۶. فراتر از پیرو؛ پرورشِ «معمارانِ هستی».
مکاتبِ مرسوم به دنبالِ «پیرو» هستند، اما نظامِ اندیشهی صالحیراد به دنبالِ «معمار» است. ما پیروانی نمیخواهیم که تکرار کنند؛ ما انسانهایی میخواهیم که «خلق کنند». در پارادایمِ ما، هر انسان یک «خالقِ کوچک» در پهنهیِ هستیِ بیکران است. ورود به این مکتب، نه به معنایِ پذیرشِ یک ایدئولوژی، بلکه به معنایِ آغازِ یک «فرایندِ صیرورت» است؛ فرایندی که در آن، شکافِ میانِ «آنچه هستید» و «آنچه باید باشید» پر میشود.
۷. فراخوانِ نهایی: عصرِ جدید آغاز شد.
این کلمات، پایانِ یک جستجو نیست؛ آغازِ یک حرکتِ جهانی است. از این لحظه، «هستیشناسی زنده» دیگر یک ایده در ذهنِ من نیست؛ یک حقیقتِ جاری در جهان است. ما مرزهایِ کهنه را درمینوردیم؛ نه با شمشیر، که با «معرفت». این دعوتِ من است به تمامیِ اندیشمندان، روانشناسان، فیلسوفان و جویندگانِ تعالی در سرتاسرِ گیتی:
اگر به دنبالِ حقیقتی هستید که هم عقلتان را اقناع کند و هم روحتان را به پرواز درآورد، اگر به دنبالِ نظامی هستید که در عینِ استواری، «زنده» و «در حال شدن» است، به نظامِ اندیشهی صالحیراد بپیوندید.
آینده، متعلق به کسانی نیست که در گذشته زیستهاند؛ آینده متعلق به کسانی است که جرئتِ آن را دارند که در اکنونِ ابدی، هستی را دوباره بیافرینند.
ما اینجا هستیم؛ تا جهان را دوباره به اصالتِ خود بازگردانیم.
محمود صالحیراد
بنیانگذارِ هستیشناسیِ زنده
( Living Ontology: The Salehi Rad System)
حقیقت، زنده است. و ما، شاهدانِ تجلیِ آن