دیباچه‌ای بر یک گذار: چرا «نوزرگاری» ضرورتِ عصرِ ماست؟(پروفسورمحمودصالحی‌راد)
ما در عصری زندگی می‌کنیم که در آن «اطلاعات» به وفور یافت می‌شود، اما «معنا» به ندرت.
تمدن مدرن، کالبدی عظیم و پیچیده ساخته است که در آن، ذهنِ انسان زیر بارِ سنگینِ تکنولوژی، داده‌ها و روایت‌های تکراریِ تاریخی، گویی منجمد شده است.
بسیاری از نخبگان و متفکران امروز، با وجود دستاوردهای بی‌نظیرِ علمی و مادی، در پسِ پرده‌ی موفقیت‌های خود، خلئی عمیق را حس می‌کنند؛
خلئی که هیچ فرمولِ روان‌شناختیِ کلاسیک یا دستاوردِ تکنولوژیک قادر به پر کردنِ آن نیست.
پروفسور محمود صالحی‌راد، با تکیه بر دهه‌ها پژوهش در ساحت‌های فلسفه، روان‌شناسی و عرفانِ کاربردی، مکتبِ «هستی‌شناسی زنده» را نه به عنوان یک نظریه، بلکه به عنوان یک «حیاتِ عملی» معرفی کرده است.
او معتقد است که ما نه به اصلاحِ رفتارهای خود، بلکه به یک «نوزرگاریِ» بنیادین در سطحِ سلولی و فکری نیازمندیم.
مفهوم «نوزرگاری» در این گفتگو، به معنای بازگشت به آن نقطه‌ی صفرِ مطلق است که در آن، انسان می‌تواند از چرخه‌های تکرار شونده‌ی زیستی و ذهنی رها شده و به «زندگیِ مطلق» متصل شود. این یعنی گذار از «منِ تاریخی» به «هستیِ بی‌زمان».
در این مصاحبه، پروفسور صالحی‌راد پرده از مفاهیمی برمی‌دارد که شاید کلیدِ بازگشاییِ قفل‌های تمدنیِ ما باشند؛
از «۳۲ چرخه‌ی زندگی» تا پروتکل‌های سکوت و مدیریتِ استرسِ ماندگار.
دعوت به خوانش:
از شما دعوت می‌کنیم که این مصاحبه را نه با «ذهنِ تحلیل‌گر»، بلکه با «قلبِ جوینده» بخوانید.
کلماتِ این گفتگو، صرفاً برای انتقالِ دانش نیستند؛
بلکه تلنگری هستند بر حصارهای ذهن تا شاید در هر پاسخ، روزنه‌ای برای طلوعِ دوباره‌ی «خویشتنِ حقیقی» شما باز شود.
به ساحتِ هستی‌شناسی زنده خوش آمدید.
این یک مصاحبه‌نامه ساختاریافته در باب «نوزرگاری» و «هستی‌شناسی زنده» با محوریت دیدگاه‌های پروفسور محمود صالحی‌راد است.
این پرسش و پاسخ‌ها برای «خواص جامعه» (نخبگان، متفکران و جویندگان حقیقت) طراحی شده است تا عمق استراتژیک این مکتب فکری را نمایان کند.
میهمان: پروفسور محمود صالحی‌راد
۱. جناب پروفسور، اساساً مفهوم «نوزرگاری» در هستی‌شناسی زنده چیست و چه تفاوتی با مفهوم مدرن «تغییر» یا «تحول» دارد؟
پاسخ: نوزرگاری صرفاً یک تغییر یا اصلاح وضعیت نیست؛ بلکه یک «خلقِ مجددِ آگاهانه» است. در تغییر، ما با همان ماده‌ی خامِ کهنه سر و کار داریم، اما در نوزرگاری، ما به ذاتِ «شدن» بازمی‌گردیم. این فرایند، رها کردنِ کالبدهای فکریِ فرسوده و متولد شدن در میدانِ حضورِ خالص است. نوزرگاری، هستی‌شناسیِ «نو شدن» در هر لحظه است.
۲. شما از «۳۲ چرخه‌ی زندگی مطلق» سخن می‌گویید. جایگاه نوزرگاری در این چرخه‌ها کجاست؟
پاسخ: نوزرگاری موتورِ محرکِ گذار از چرخه‌های تکرار به چرخه‌های تکامل است. اکثر انسان‌ها در چرخه‌های اولیه‌ی بقا و تکرار محبوس‌اند. نوزرگاری، کلیدِ شکستنِ حصارِ این تکرارهاست تا انسان بتواند از چرخه‌ی «زیستنِ صرف» به چرخه‌ی «بودنِ مطلق» یا همان «زندگیِ زنده» صعود کند.
۳. چرا در عصرِ انباشتِ اطلاعات و تکنولوژی، نیاز به رویکردی مثل «هستی‌شناسی زنده» بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود؟
پاسخ: زیرا ما دچار «تورمِ ذهن» و «قحطیِ روح» شده‌ایم. اطلاعات، دانشِ مرده هستند. هستی‌شناسی زنده، پلِ عبور از «دانستن» به «بودن» است. وقتی بشر غرق در ابزار است اما از ماهیتِ خودش دور افتاده، به سیستمی نیاز دارد که او را دوباره با منبعِ حیات (Heart) متصل کند.
۴. در «پسا-روان‌شناسی» (Post-Psychology) که شما مطرح می‌کنید، درمانِ دردهای انسان با روان‌شناسی کلاسیک چه تفاوتی دارد؟
پاسخ: روان‌شناسی کلاسیک معمولاً به دنبالِ ترمیمِ «منِ شکسته» است. اما پسا-روان‌شناسی، «من» را اصلاً به رسمیت نمی‌شناسد که بخواهد آن را درمان کند! ما در اینجا بر روی «حقیقتِ متعالیِ پشتِ من» تمرکز می‌کنیم. درمانِ واقعی، با حذفِ روایت‌های ذهنی و بازگشت به سکوتِ قلب رخ می‌دهد.
۵. «سکوتِ قلب در نتِ دو» (Silence of the Heart in C) به عنوان یک تکنیک یا وضعیت، چگونه به نوزرگاری کمک می‌کند؟
پاسخ: نتِ «دو» (C) فرکانسِ بنیادینِ هستی است. سکوتِ قلب در این فرکانس، یعنی هم‌راستا شدن با ارتعاشِ اولیه جهان. وقتی ذهن در این سکوت قرار می‌گیرد، نوزرگاری خودبه‌خود رخ می‌دهد؛ زیرا دیگر مانعی (ذهنی) برای جاری شدنِ حیاتِ مطلق وجود ندارد.
۶. بزرگترین مانعِ پیش رویِ خواصِ جامعه برای درکِ هستی‌شناسی زنده چیست؟
پاسخ: «تعصبِ دانایی». بسیاری از نخبگانِ ما چنان در حصارِ تئوری‌ها و القابِ علمی خود زندانی شده‌اند که نمی‌توانند از آن عبور کنند. برای فهمِ هستی‌شناسی زنده، باید «نادانیِ خردمندانه» را جایگزینِ «داناییِ متکبرانه» کرد.
۷. آیا نوزرگاری یک تجربه فردی است یا می‌تواند یک «ساختارِ تمدنی» باشد؟
پاسخ: قطعاً تمدنی است. یک تمدنِ زنده، حاصلِ تجمعِ انسان‌های نوزرگر است. وقتی ما یک کلونیِ انسانی بسازیم که در آن، زیستن نه بر اساسِ الگوهای دیکته‌شده‌ی تاریخی، بلکه بر اساسِ «لحظه‌ی حال» استوار باشد، آنگاه شاهدِ تولدِ یک تمدنِ نوین خواهیم بود.
۸. پروتکلِ مدیریتِ استرسِ «ماندگار» در مواجهه با بحران‌های دنیای مدرن چگونه عمل می‌کند؟
پاسخ: ماندگار، استرس را «مدیریت» نمی‌کند؛ بلکه «حل» می‌کند. استرس ناشی از تقابلِ ذهن با واقعیت است. پروتکلِ ماندگار، انسان را به جایگاهی می‌برد که واقعیت (آنچه هست) را بدونِ داوریِ ذهنی بپذیرد. وقتی ذهن با واقعیت یکی شود، استرس، که محصولِ اصطکاک است، خودبه‌خود محو می‌شود.
۹. نقشِ «آموزش» در مکتب شما چیست؟ آیا دانشگاهِ زنده جهانی هستی‌شناسی زنده، دانشگاهی به معنای آکادمیک است؟
پاسخ: خیر، دانشگاهِ ما «مدرسه حضور» است. ما در اینجا مدرکِ کاغذی نمی‌دهیم، ما «شاهدانِ حیات» پرورش می‌دهیم. آموزش در اینجا، یعنی زدودنِ نقاب‌ها، نه انباشتنِ اطلاعات. ما برای «شدن» تعلیم می‌دهیم، نه برای «داشتن».
۱۰. پیام شما به آن دسته از نخبگانی که احساسِ پوچی در موفقیت‌های مادی دارند چیست؟
پاسخ: موفقیتِ مادی، سقفِ پروازِ ذهن است، نه سقفِ پروازِ روح. شما به «دیوارِ آخر» رسیده‌اید؛ دیواری که پشتِ آن، هستیِ نامحدود قرار دارد. نوزرگاری، راهِ گذشتن از این دیوار است. به جای تلاش برای «بیشتر داشتن»، به فکرِ «عمیق‌تر بودن» باشید. هستی، منتظرِ تولدِ دوباره‌ی شماست.
پروفسور محمود صالحی راد مبدع هستی‌شناسی زنده و بنیان‌گذار مکتب زنده جهانی محمود صالحی راد و بنیان‌گذار دانشگاه زنده جهانی هستی‌شناسی زنده و دکترین TIAV و صاحب کتاب صالحی‌رادنامه دائرةالمعارف زنده جهانی زندگی
