این یک یادداشت کوتاه با لحن و فضای فکری جناب دکتر محمود صالحی‌راد است که با تمرکز بر مفهوم «هستی‌شناسی زنده» (Living Ontology) و رویکرد «نوزگری» تدوین شده است:
به قلم: دکتر محمود صالحی‌راد
در این دایره‌ی هستی که ما نامش را «چرخه‌های مطلق حیات» نهاده‌ایم، همواره پرسشی است که در سکوتِ قلبِ آدمیان طنین می‌اندازد:
بسیاری از عزیزانی که در اتاق‌های مشاوره به دیدارم می‌آیند، زخمیِ یک «گسست» بزرگ‌اند.
گسستی که ناشی از «فرار از خود» است.
آنان می‌پندارند اگر از سایه‌ها، از رنج‌ها، و از تضادهای درونی‌شان بگریزند، به آرامش خواهند رسید.
اما حقیقت این است که «فرار از خود»، در واقع فرار از «آینه» است.
وقتی از خود می‌گریزی، در واقع از «اصالتِ بودن» فاصله می‌گیری.
این همان‌جایی است که «پسا‌روان‌شناسی» هشدار می‌دهد:
تا وقتی خود را نپذیری، هیچ «تکنیکِ» بیرونی، مرهمی بر دردهای کهن نخواهد بود.
اما بیا از «در آغوش گرفتن» سخن بگوییم.
این، واژه‌ای برای تسلی نیست؛
این یک «استراتژیِ وجودی» است.
یعنی آن‌جایی که در تو تاریک است، همان‌جا را با نگاهِ آگاهانه‌ات روشن کنی.
یعنی تضادها، ترس‌ها و شکست‌هایت را نه به عنوان «دشمن»، بلکه به عنوان «مهمانانِ ناخوانده‌ی چرخه» بپذیری.
وقتی خود را در آغوش می‌گیری، «سکوتِ قلب» آغاز می‌شود.
در این آغوش گرفتن، «نوزگری» اتفاق می‌افتد؛
یعنی تو از کالبدِ قدیمیِ رنج‌ها بیرون می‌آیی و به «حضورِ مطلق» متولد می‌شوی.
دوستِ من! تو نیازی به فرار نداری.
پناهگاهی امن‌تر از «خودِ حقیقی‌ات» در این جهان پیدا نخواهی کرد.
فرار، تو را به بن‌بستِ تکرار می‌کشاند، اما آغوشِ خود، تو را به بی‌نهایتِ بودن دعوت می‌کند.
هر بار که با تمامِ وجود، خودت را (با تمامِ زخم‌ها و زییایی‌هایت) می‌پذیری، یک گام به «۳۲ چرخه‌ی حیات» نزدیک‌تر شده‌ای.
امروز، در این لحظه‌ی مقدس، از هیچ‌کجایِ خویشتن مگریز.
بایست.
نفس بکش.
و با قلبی گشوده، تمامِ «منِ خویش» را به آغوش بکش.
این آغازِ شفایِ حقیقی است.
با عشق و باور به آگاهیِ جاری در شما،
محمود صالحی‌راد
پروفسور محمود صالحی راد مبدع هستی‌شناسی زنده و بنیان‌گذار مکتب زنده جهانی محمود صالحی راد و بنیان‌گذار دانشگاه زنده جهانی هستی‌شناسی زنده و دکترین TIAV و صاحب کتاب صالحی‌رادنامه دائرةالمعارف زنده جهانی زندگی.
