ویرگول
ورودثبت نام
پروفسور محمود صالحی راد
پروفسور محمود صالحی رادمحمود صالحی‌ راد | نویسنده و بنیان‌گذار مکتب زندهٔ جهانی هستی‌شناسی زنده. پژوهشگر مستقل در حوزه روان‌شناسی بحران و توسعه شهری
پروفسور محمود صالحی راد
پروفسور محمود صالحی راد
خواندن ۶ دقیقه·۳ ماه پیش

کتاب صالحی‌رادنامه؛ بخش نخست: زندگی به مثابة راه؛ صفحهٔ (۲)گام‌های کوچک، مسیرهای بزرگ

کتاب صالحی‌رادنامه؛ بخش نخست: زندگی به مثابة راه؛ صفحهٔ (۲)گام‌های کوچک، مسیرهای بزرگ
کتاب صالحی‌رادنامه؛ بخش نخست: زندگی به مثابة راه؛ صفحهٔ (۲)گام‌های کوچک، مسیرهای بزرگ

کتاب صالحی‌رادنامه

بخش نخست: زندگی به‌مثابهٔ راه

صفحهٔ ۲

گام‌های کوچک، مسیرهای بزرگ

متنِ اصلی

زندگی، با یک تصمیمِ بزرگ ساخته نمی‌شود؛ بلکه در بیشترِ اوقات، از مجموعه‌ای از انتخاب‌های کوچک و پیوسته شکل می‌گیرد.

انسان هر روز، با رفتارها، سخنان، عادت‌ها و تصمیم‌های خود، مسیرِ زندگی‌اش را اندکی تغییر می‌دهد. ممکن است این تغییرها در همان لحظه دیده نشوند؛ اما تکرارِ آن‌ها، به‌تدریج شخصیت، روابط، اندیشه و آیندهٔ انسان را می‌سازد.

از این رو، هر گام اهمیت دارد؛ حتی اگر کوچک باشد.

یک سخنِ آرام می‌تواند از گسترشِ یک اختلاف جلوگیری کند. یک عذرخواهیِ صادقانه می‌تواند رابطه‌ای را از فروپاشی نجات دهد. یک ساعت مطالعه می‌تواند اندیشه‌ای تازه ایجاد کند. یک تصمیم برای مراقبت از بدن و روان می‌تواند آغازِ دوره‌ای سالم‌تر باشد. یک نه گفتنِ آگاهانه می‌تواند انسان را از مسیری زیان‌بار دور کند.

ای انسان، گمان نکن تنها تصمیم‌های بزرگ بر زندگیِ تو اثر می‌گذارند. گاهی آیندهٔ تو در همان انتخاب‌هایی ساخته می‌شود که کوچک و کم‌اهمیت به نظر می‌رسند:

- اینکه امروز چگونه با خودت سخن بگویی؛

- چگونه با خانواده‌ات رفتار کنی؛

- وقتِ خود را در چه راهی صرف نمایی؛

- در برابرِ وسوسه‌ای کوتاه چگونه تصمیم بگیری؛

- و در لحظهٔ خشم، سکوت را انتخاب کنی یا سخنی بگویی که جبرانش دشوار باشد.

راهِ زندگی، فقط حرکت کردن نیست؛ حرکت در جهتِ درست است. ممکن است انسان بسیار فعال باشد، اما در مسیرِ نادرست حرکت کند.

ممکن است کارهای زیادی انجام دهد، اما از هدفِ اصلیِ زندگی دورتر شود. بنابراین، پیش از آنکه بپرسی «چقدر حرکت کرده‌ام؟» از خود بپرس:

به کدام سو حرکت می‌کنم؟

سرعت، همیشه نشانهٔ پیشرفت نیست. گاهی انسان باید آهسته‌تر حرکت کند تا راه را بهتر ببیند. گاهی توقفی کوتاه، از ادامه دادنِ شتاب‌زده بهتر است. گاهی سکوت، فرصتی برای شنیدنِ صدای عقل و وجدان فراهم می‌کند.

توقف، اگر برای اندیشیدن و اصلاح باشد، شکست نیست. انسان می‌تواند در میانهٔ مسیر بایستد، گذشته را بررسی کند و ببیند کدام انتخاب‌ها او را به آرامش، حقیقت و مسئولیت نزدیک کرده‌اند و کدام انتخاب‌ها او را از این مسیر دور ساخته‌اند.

اما توقفِ طولانی و بی‌هدف نیز می‌تواند انسان را از حرکت بازدارد. ترس، تردید، کمال‌گرایی و انتظار برای فراهم شدنِ شرایطِ کاملاً مناسب، گاهی بهانه‌هایی هستند که انسان را از آغاز کردن دور می‌کنند.

هیچ راهی همیشه با شرایطِ کامل آغاز نمی‌شود. بسیاری از کارهای ارزشمند، با امکاناتی محدود، دانشی ناقص و گامی کوچک شروع شده‌اند. آنچه اهمیت دارد، این است که انسان با صداقت، آگاهی و مسئولیت حرکت کند و در طولِ مسیر، خود را اصلاح نماید.

ای انسان، اگر هدفی درست داری، آن را به عمل‌های کوچک تبدیل کن. اگر می‌خواهی مطالعه کنی، از چند صفحه آغاز کن. اگر می‌خواهی رابطه‌ای را اصلاح کنی، نخست با سخنی آرام شروع کن. اگر می‌خواهی سلامتِ خود را بهبود ببخشی، یک عادتِ ساده و قابل اجرا انتخاب کن. اگر می‌خواهی از یک رفتارِ آسیب‌زا فاصله بگیری، امروز فقط یک موقعیت را آگاهانه مدیریت کن.

گامِ کوچک، زمانی ارزشمند است که پیوسته باشد. یک حرکتِ کوتاه و مداوم، گاهی از تصمیمی بزرگ و ناپایدار اثر بیشتری دارد. انسان با استمرار، توانایی‌هایی را در خود پرورش می‌دهد که در آغاز، حتی تصورِ آن‌ها برایش دشوار بوده است.

در این مسیر، خودت را با دیگران مقایسه نکن. هر انسان نقطهٔ آغاز، شرایط، توانایی و دشواری‌های خاصِ خود را دارد. مقایسهٔ دائمی می‌تواند آرامش و انگیزهٔ انسان را از میان ببرد. معیارِ مناسب‌تر آن است که ببینی آیا امروز نسبت به گذشته، اندکی آگاه‌تر، مسئول‌تر، صادق‌تر و متعادل‌تر شده‌ای یا نه.

البته رشد همیشه به شکلِ آشکار و سریع اتفاق نمی‌افتد. گاهی رشدِ انسان در این است که دیگر مانند گذشته واکنش نشان نمی‌دهد. گاهی در این است که پیش از تصمیم گرفتن، بیشتر فکر می‌کند. گاهی در این است که خطای خود را زودتر می‌پذیرد یا برای کمک خواستن، احساسِ شرم نمی‌کند.

ای انسان، اگر در مسیرِ خود لغزیدی، همه‌چیز را از دست‌رفته ندان. لغزش، هویتِ نهاییِ تو نیست. آنچه اهمیت دارد، نوعِ مواجههٔ تو با لغزش است: آیا آن را انکار می‌کنی، توجیه می‌نمایی و ادامه می‌دهی؛ یا آن را می‌بینی، مسئولیتش را می‌پذیری و برای اصلاحِ مسیر اقدام می‌کنی؟

راهِ درست، راهی نیست که در آن هرگز اشتباه نکنی؛ راهی است که در آن از اشتباه، فهم و اصلاح می‌سازی.

از خودت انتظارِ رشد داشته باش، اما با خودت بی‌رحم نباش. میانِ مسئولیت‌پذیری و سرزنشِ ویرانگر تفاوت وجود دارد. مسئولیت‌پذیری به انسان کمک می‌کند خطا را ببیند و اصلاح کند؛ اما سرزنشِ بی‌پایان، توانِ حرکت را از او می‌گیرد.

با خودت صادق باش، اما امید را از خودت نگیر.

در راهِ زندگی، انسان به سه چیز نیاز دارد:

جهت، گام و استمرار.

جهت، به حرکت معنا می‌دهد.

گام، اندیشه را به عمل تبدیل می‌کند.

استمرار، نتیجه را از یک تلاشِ موقت به بخشی از شخصیت و زندگی تبدیل می‌نماید.

اگر جهت نباشد، حرکت ممکن است به سرگردانی تبدیل شود. اگر گام نباشد، هدف فقط یک آرزو باقی می‌ماند. اگر استمرار نباشد، بسیاری از تصمیم‌های خوب پیش از آنکه به نتیجه برسند، رها می‌شوند.

پس امروز از خودت نپرس که چگونه باید تمامِ زندگی را تغییر دهی. از خود بپرس:

امروز کدام گامِ درست را می‌توانم بردارم؟

همین پرسش، انسان را از آشفتگیِ کلی به مسئولیتِ روشنِ امروز بازمی‌گرداند.

ممکن است گامِ امروز تو، یک گفت‌وگوی صادقانه باشد. ممکن است کنار گذاشتنِ یک کارِ غیرضروری باشد. ممکن است مطالعه، دعا، استراحت، مشورت، عذرخواهی، کمک خواستن یا آغازِ کاری باشد که مدت‌ها آن را به تأخیر انداخته‌ای.

گامِ درست همیشه بزرگ و چشمگیر نیست؛ اما در جهتِ حقیقت، کرامت و مسئولیت قرار دارد.

ای انسان، راهِ زندگی با تو سخن می‌گوید. هر روز از تو می‌پرسد: آیا فقط حرکت می‌کنی، یا آگاهانه در مسیرِ بهتر شدن گام برمی‌داری؟

به یاد داشته باش که هیچ تلاشِ صادقانه‌ای بی‌ارزش نیست. ممکن است نتیجهٔ آن فوراً دیده نشود، اما هر تلاش می‌تواند بخشی از توان، تجربه و شخصیتِ تو را بسازد.

پس با شتابِ بی‌فکر حرکت نکن، با ترسِ بی‌پایان متوقف نمان و با یک شکست، خودت را پایان‌یافته ندان.

جهتِ خود را بررسی کن، گامِ مناسب را بردار و استمرار داشته باش.

راه، از همین‌جا ساخته می‌شود؛ از یک تصمیمِ روشن، یک رفتارِ درست و یک گامِ کوچک.

کلامِ نورِ صفحه

سخنِ خداوند در قرآن کریم

> وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا ۚ وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ

ترجمهٔ فارسی:

«و کسانی که در راهِ ما تلاش و مجاهدت کنند، بی‌تردید آنان را به راه‌های خویش هدایت می‌کنیم؛ و همانا خداوند با نیکوکاران است.»

English Translation:

“And those who strive for Us—We will surely guide them to Our ways. Indeed, Allah is with those who do good.”

منبع: قرآن کریم، سورهٔ عنکبوت، آیهٔ ۶۹

خطابِ زندگی

ای انسان، برای تغییرِ همه‌چیز منتظر نمان.

یک جهتِ درست انتخاب کن، یک گامِ ممکن بردار و آن را با استمرار دنبال کن. اگر گامِ امروز کوچک است، آن را بی‌ارزش ندان؛ زیرا راه‌های بزرگ، اغلب از قدم‌هایی آغاز می‌شوند که در ابتدا کوچک به نظر می‌رسند.

اگر در مسیر لغزیدی، به جای پایان دادن به راه، جای قدمِ خود را اصلاح کن و دوباره حرکت نما.

تمرینِ زندگی

امروز یک هدف یا مسئلهٔ مهمِ خود را انتخاب کن و آن را به سه مرحله تقسیم نما:

۱. جهت: دقیقاً می‌خواهم به چه چیزی نزدیک‌تر شوم؟

۲. گام: کوچک‌ترین اقدامِ عملی که امروز می‌توانم انجام دهم چیست؟

۳. استمرار: چگونه می‌توانم این اقدام را در روزهای آینده ادامه دهم؟

سپس گامِ نخست را همان امروز انجام بده و در پایانِ روز، نتیجهٔ آن را کوتاه بنویس.

پرسشِ زندگی

آیا حرکت‌های روزانهٔ من مرا به حقیقت، کرامت، آرامش و مسئولیت نزدیک می‌کنند، یا فقط مرا سرگرم و از مسیرِ اصلی دور می‌سازند؟


صالحی‌رادنامه؛ صورتِ زنده و کاربردیِ «هستی‌شناسیِ زنده؛ نظامِ اندیشهٔ صالحی‌راد»

Salehi-Radnameh: The Living and Practical Form of “The Living Ontology: The Salehi-Rad System

”

قرآن کریمزندگیانساناحساس شرم
۰
۰
پروفسور محمود صالحی راد
پروفسور محمود صالحی راد
محمود صالحی‌ راد | نویسنده و بنیان‌گذار مکتب زندهٔ جهانی هستی‌شناسی زنده. پژوهشگر مستقل در حوزه روان‌شناسی بحران و توسعه شهری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید