
نوشتهی: پروفسور محمود صالحیراد (بنیانگذار دانشگاه زندهٔ جهانی هستیشناسی زنده)
در جهانِ پرهیاهوی امروز، ما در میان انبوهی از مفاهیم، اطلاعات و تعاریف غرق شدهایم؛
اما پارادوکس بزرگِ دوران ما این است: ما همهچیز را میدانیم، اما کمتر از هر زمان دیگری، «هستی» را درک میکنیم. ما در حصارِ ساختارهای فکری، کلیشههای اجتماعی و قالبهای روانشناختیِ کهنه، حبس شدهایم. ما میدانیم، اما نمیشناسیم؛ ما میبینیم، اما ادراک نمیکنیم.
در این میان، یک مفهوم از اعماقِ هستی برمیآید که تنها راهِ گریز از این انجمادِ معنایی است: «جسارت».
بسیاری از ما در زندگی خود، نه بر اساس حقیقت، بلکه بر اساس «تصویری از حقیقت» حرکت میکنیم
. ذهن ما برای حفظ امنیت، همواره تمایل دارد جهان را در قالبهای آشنا و پیشفرض قرار دهد.
این قالبها، همان چیزی هستند که ما را از مواجهه با واقعیت باز میدارند.
ما به جای برخورد با "بودن"، با "دانستههایمان از بودن" برخورد میکنیم.
این حصارِ ذهنی، نوعی از بیگانگی با خود است.
ما در ساختارهای فکریِ دیگران، هویت خود را جستجو میکنیم.
این فرآیند، زندگی را از یک جریان پویا به یک چرخه تکراری و مکانیکی تبدیل میکند.
برای شکستن این حصار، دانشِ صرف کافی نیست؛
آنچه نیاز داریم، یک عامل محرک است و آن عامل، چیزی جز جسارت نیست.
در هستیشناسی زنده، ما معتقدیم که حقیقت، پدیدهای نیست که صرفاً با مطالعه کتابها کشف شود؛ حقیقت، تجربهای است که با «جسارتِ مواجهه» حاصل میشود.
جسارت در اینجا به معنای تواناییِ فرد برای رها کردنِ امنیتِ کاذبِ دانستههای قدیمی و قدم گذاشتن در فضای مجهولِ حقیقت است.
وقتی از قالبهای ذهنی فراتر میرویم، با چالشی بنیادین روبرو میشویم:
مواجهه با «خودِ عریان».
این همان نقطهای است که روانشناسی کلاسیک اغلب در آن متوقف میشود و هستیشناسی زنده آغاز میگردد.
حقیقت، نیازمندِ شجاعتی است که بتواند فراتر از "منِ ساخته شده"، به "منِ هستنده" نگریست.
هدف از تبیین مفاهیم هستیشناسی زنده، بازگرداندنِ معنا به زیستِ انسانی است.
هدف ما این نیست که صرفاً اطلاعاتی جدید به ذهن تزریق کنیم، بلکه میخواهیم فرآیند «بودن» را متحول کنیم.
زیستِ مکانیکی، زیستی است که در آن انسان، تنها واکنشی به محرکهای بیرونی است.
اما زیستِ هستیشناختی، زیستی است که در آن انسان، با جسارتِ آگاهی، معنا را در تار و پود هستی خلق میکند. این گذار، مستلزم آن است که ما از جایگاه "مشاهدهگرِ منفعل" خارج شده و به "مشارکتکننده فعال در حقیقت" تبدیل شویم.
نتیجهگیری: فراخوان برای یک انقلاب درونی
جسارت، آغازِ راهِ شناخت است.
بدون جسارت، دانش تنها مجموعهای از کلمات است و روانشناسی، تنها ابزاری برای تسکینِ موقتِ دردها.
اما با جسارت، هر تجربهای میتواند به درکی عمیق از هستی تبدیل شود.
ما در دانشگاه جهانی هستیشناسی زنده، به دنبال کسانی هستیم که میخواهند با جسارت، مرزهای شناخت خود را جابجا کنند؛
کسانی که نمیخواهند تنها "بدانند"، بلکه میخواهند با تمامِ وجود، "باشند".
آیا شما هم برای مواجهه با حقیقت، جسارتِ رها کردنِ دانستههای قدیمی را دارید؟
درباره نویسنده:
پروفسور محمود صالحیراد، فیلسوف، روانشناس و بنیانگذار دانشگاه جهانی هستیشناسی زنده است. ایشان با تمرکز بر مفاهیم TIAV و هستیشناسی زنده، در حال بازتعریف مرزهای روانشناسی و فلسفه در دنیای معاصر هستند.
برچسبها (Tags):
هستیشناسی زنده, فلسفه, محمود صالحی راد, روانشناسی, حقیقت, جستار.
پروفسور محمود صالحی راد مبدع هستیشناسی زنده و بنیانگذار مکتب زندهٔ جهانی محمود صالحی راد و بنیانگذار دانشگاه زندهٔ جهانی هستیشناسی زنده و صاحب کتاب صالحیرادنامه دائرةالمعارف زنده جهانی زندگی و خالق دکترین TIAV و منشور ۳۲ سیر حیات مطلق و عصر پسا-روانشناسی.