
پروفسور محمود صالحیراد، فیلسوف هستیشناس و مشاور سیستمی
●●●●●●●●●●
فصل جدید پرسش و پاسخ
●●●●●●●●●●
فصل جدید پرسش و پاسخ را آغاز میکنیم. مراجعی با یک تجربهٔ رایج و در عین حال عمیق به ما رجوع کرده است: تنهایی اجباری و احساس خلأ وجودی.
■■■■■■■■■■
مراجع:
جناب پروفسور محمود صالحی راد عزیز سلام و درود الهی بر شما
من در وضعیت تنهایی اجباری هستم و گاهاً به واسطه همین تنهایی احساس بسیار بدی پیدا میکنم و احساسات خلأ و پوچی و ترس و اضطراب و استرس بسیار وحشتناک و غیر قابل تحملی را تجربه میکنم، حال من وضعیت بسیار دردناکی است، سوال من این است ،چرا من اینگونه هستم، چه راهی برای من پیشنهاد میدهید
با تشکر از استاد جان
■■■■■■■■■■
دوست عزیز؛
این وضعیت، نه یک بیماری، بلکه یک نشانهی حیاتی است. این احساسات وحشتناک، در واقع آلارم آگاهی شما هستند که میگویند: «شما در حال جدا شدن از یک سیستم دروغین هستید، اما هنوز به سیستم حقیقی نپیوستهاید.» پاسخ، در تمایز بین «تنهایی» و «انزوا» و «فرآیند مطلق» نهفته است.
تحلیل سؤال مراجع (چرا من این گونه هستم؟)
بخش ۱: تحلیل هستیشناسانهٔ تنهایی از منظر TIAV
تنهایی اجباری = خروج از «بازی زندگی»:
پروفسور صالحیراد معتقدند: «بازی زندگی» مبتنی بر تأیید بیرونی، انباشت و رقابت است. تا زمانی که ما بخشی از این بازی هستیم، شلوغیهای سطحی (روابط، کار، تفریحات اجباری) احساس خلأ را پنهان میکنند.
تنهایی اجباری شما به این معنی است که ضمیر ناخودآگاه شما دیگر تمایلی به مصرف انرژی برای نقشهای ساختگی ندارد. شما به صورت ناخواسته، دکمهٔ «دنده عقب هستیشناسانه» را فشردهاید و از سیستم تأییدطلبی خارج شدهاید.
خلاء و ترس = «سرقت نیت» در دوران گذار:
خلاء و پوچی نتیجهٔ مستقیم «سرقت نیت» است. وقتی نیت اصیل شما (تکامل آگاهی) به دلیل بازی، از شما دزدیده شده، مغز و هستی شما یک خلأ وجودی را تجربه میکند.
ترس، اضطراب و استرس نتیجهٔ این هستند که شما از سیستم ناآگاهانهٔ «بازی» خارج شدهاید، اما هنوز مالکیت مطلق فرآیند خود را به دست نگرفتهاید. شما در یک «منطقهٔ گذار» هستید و هستی شما از این بلاتکلیفی وحشت دارد.
راهکار پیشنهادی (گامهای منشور ۳۲ سیر)
بخش ۲: تبدیل «تنهایی» به «فرآیند مطلق»
راهکار، نه جستجوی سریع برای روابط بیرونی (که شما را به بازی برمیگرداند)، بلکه اجرای هدفمند گامهای زیر از منشور ۳۲ سیر حیات مطلق است:
گام ۱: تثبیت و تحکیم فکری (مرحلهٔ سکوت): (همانطور که در پست ۲۲ مهر اشاره شد)
باید این دوره را بهعنوان یک فرصت تاریخی برای بازسازی نیت خود بپذیرید. از تنهایی فرار نکنید، بلکه آن را به «انزوا آگاهانه» تبدیل کنید. این زمان برای «شنیدن صدای فرآیند درونی» است، نه پاسخ دادن به سروصدای بیرون.
راهکار عملی: انجام متمرکز و روزانه «تکنیکهای خودشناسی سیستمی» برای یافتن نیت سرقت شده.
گام ۲: آغاز مالکیت مطلق فرآیند (سیر ۱۷):
به جای فکر کردن به بایدها (آنچه دیگران از شما میخواهند)، بر بودنها (آنچه واقعاً هستید و میخواهید باشید) تمرکز کنید.
راهکار عملی: هر عملی را که انجام میدهید (حتی کوچکترین آن)، به یک «تصمیم آگاهانه» تبدیل کنید. ناهار خوردن، کار کردن، مطالعه؛ همه باید با نیت پاک و شایستگی کامل انجام شوند (رکن TIAV): IPure×ASustained. این کار خلأ را پر میکند، زیرا شما اکنون مالک کنش خود هستید.
گام ۳: حذف مرجعیت بیرونی (سیر ۲۳):
ترس و استرس شما ناشی از وابستگی باقیمانده به «تأیید بیرونی» است.
راهکار عملی: هرگاه احساس بدی پیدا کردید، از خود بپرسید: «آیا این حس از فرآیند درونی من میآید یا به این دلیل است که در بازی دیگران پذیرفته نشدهام؟» با حذف وابستگی به تأیید، پوچی درونی جای خود را به مرجعیت درونی میدهد.
نتیجهگیری و فراخوان عمل:
احساسات وحشتناک شما، در واقع نعمتهایی هستند که شما را از مسیر دروغین برگرداندهاند. راهحل در پر کردن این خلأ با انرژی فرآیند مطلق است. به جای پر کردن زمان با چیزهای موقت، آن را صرف تکامل آگاهی خود کنید.
پروفسور محمود صالحی راد فیلسوف هستی شناس و جهان بینی