در نگاه نخست عاشق شدند،چشم در چشم،عنبیه در عنبیه،نگاه در نگاه بی آنکه لفظی خارج شود،زمان خود گویای همه چیز بود.با گذر هر ثانیه کلمات بیشتری دیده می شد.منظور چیست؟فهمش غیر ممکن است،نفهمیدنش در دراز مدت نیز غیر ممکن است.یکی در چشمانش هزاران خاطره بود،دردهایی که فقط با نگاه می شد خواند؛دیگری نگاهش بی هیچ آرایه بود،بلی دقیقا هیچ!تماشا که می کردی،خود را می دیدی و خود.هردو رفیق سکوت بودند اما اکنون گویی دوستشان،گلویشان را فشرده بود،مانع عبور هر صوت می شد و هریک با ذهن خود می گفت فرار کن.
_آیا به عشق در نگاه اول اعتقاد دارید؟آیا اصلا چنین چیزی وجود دارد؟
_تا به حال عاشق و شیدایی چون عابدان ندیده ام.باوری ندارم اما اگر خرده چیزی هم باشد،آن حس میان بنده و خالقش است.
_حقیقت دارد؟اما بنظر من آدمی سراسر عشق و رنج و مرگ است.
_این گفته نیز صحت دارد.
در آخر هردو سرهایشان را پایین انداختند.عاشق بودند،اما دوست نداشتند؛هردو منتظر بودند آن یکی شروع کند،اول او پا پیش بگذارد اما در آخر هیچ یک نه جرئت داشتند و نه مجال شکست.پشت بر پشت هم کرده و به راه افتادند.
_از کسی پرسیدند،آیا تا به حال عاشق شده ای؟گفت بلی،یکبار سی ثانیه عاشق شدم و اکنون سی سال است که در فکر همان در لحظه ام.
ناگهان دختر برگشت:《از فاصله ها باکی ندارم،انگیزه که باشد آدم ها نزدیک اند.》
صدای زن شکسته و آرام بود و در ازدحام جمعیت محو شد اما همان یک ذره کافی بود تا مانع قدم بعدی مرد شود.
-《آیا به عشق در نگاه اول اعتقاد دارید؟》
پایان متشکرم