یه دیالوگ خیلی معروف از فیلم پل چوبی هست که خیلی به گوش همهمون آشناست. میگه عشق یعنی حالت خوب باشه...!
من راستش زیاد با این حرف موافق نیستم، این بیشتر واسه فیلماست در واقعیت من بیشتر حرف آقای ایتالو کالوینو رو قبول دارم:
- چرا رنجم میدهی؟
+ چون دوستت دارم.
- نه دوستم نداری. وقتی کسی را دوست داریم خوشیاش را میخواهیم نه رنجش را.
+ وقتی کسی را دوست داریم تنها یک چیز را میخواهیم: عشق را، حتا به قیمت رنج.
- پس تو به عمد مرا رنج میدهی؟
+ بله، برای اینکه از عشقت مطمئن شوم!
(بخشی از کتاب بارون درخت نشین)
——————————
شاید هم واقعیت عشق همینه، شاید چیزی که عشق رو از دوست داشتن تمایز میده همین رنجی باشه که همراه خودش داره.