لن ترانی

غزلی سروده ام من به سنین نوجوانی

ارنی ز یار عاشق و ز معشوق لن ترانی

ز نسیمِ صبحِ وصلت، دلِ خسته جان گرفته‌ست

شده باغِ خشکِ سینه، پُرِ عطر، ارغوانی

به نگاهِ گرمِ چشمت، شبِ سردِ من سحر شد

چه مبارک است ای دوست، دمِ نورِ آسمانی

نه ز تخت و تاج خواهم، نه زر و نه سیمِ عالم

همه مُلکِ من تو باشی، تویی گنجِ بیکرانی

دلِ عاشق از فراقت، به فغان و اشک بنشست

تو بیا که بی‌تو باشد، همه عمر ناتوانی

شنوم ز تو به هر دم، سخنِ امید و رحمت

که ز یک کلامِ شیرین، برهد دل از خزانی

به طوافِ کویِ عشقت، همه عمر سر نهادم

که در این طریق باشد، شرفِ جهان‌ستانی

همه شب دعا نمودم، که رسی به قلبِ خسته

تو اجابتِ نفس‌ها، تو امیدِ بی‌کرانی

به غزل رساندم آخر، سخنِ دلِ پریشان

که تویی تمامِ هستی، تویی رازِ زندگانی

SADATARAB