
در انتهای این پست نوشتم که خواندن برخی از رسالات افلاطون کسلم کرده است؛ امروز اتفاقی کمی در مورد افلاطون خواندم و به چیزهایی رسیدم که هم دلیل آن کسالت و تفاوت بین رسالات را روشن کرد و هم به نظرم جالب بود:
افلاطون نیز مثل هر شخص دیگری دوران متفاوتی را طی کرده است که دوران دست به قلم بودن او از شاگردی سقراط تا دوران پیری را در برمیگیرد. این دوران را به چهار دسته مختلف تقسیم کردهاند:
این رسالهها (که هنوز از ایون و جمهوری چیزی ننوشتهام) تحت تاثیر سقراط است و بحثها اغلب بینتیجه میماند چرا که متاثر از "نمیدانم" سقراط است. این همان دلیلی است که مرا نسبت به سقراط و بحثهای بینتیجه کسل کرد. خوشحالم که تقریباً تمام شدهاند و میتوان امید داشت از بینتیجه ماندن رها شدم🙃
این رسالات نگاه شخصی افلاطون را مطرح میکند و باید با کمال تاسف بگویم تا به حال که سه رساله از این دسته را خواندهام (گرگیاس و منون و کراتیلوس) مورد پسند من و جذاب نبوده است.
باید بگویم این چهار رساله برترین رسالاتش است و خوشحالم قبل از اینکه بدانم آنها مربوط به دوره کمال افلاطون هستند خود از خواندن آنها به تفاوت بسیار زیاد این نوشتهها با بقیه پی برده بودم. از ضیافت و فایدون نوشتهام و فایدروس را نیز خوانده و به زودی بیانش خواهم کرد ولی جمهوری وقت قابل توجهی را به خود اختصاص خواهد داد!
هنوز نیمی از این دسته را نخواندهام ولی با خواندن چهار و نیم رساله اول از این فهرست میتوانم بگویم گویا در این دوران افلاطون به درک جامعتری رسیده است و حتی روش بررسی مسئله توسط بیگانه در دو رساله سوفیست و مرد سیاسی نشان میدهد که دیگر به "نمیدانم" سقراط چندان پایبند نیست (که برای من جای خوشحالی دارد) هرچند در تهئهتتوس دوباره همان "نمیدانم" رخ مینماید ولی باز من خوشحالم که همیشگی نیست.
حال حس بهتری دارم و مشتاقم که بعد از لذتی که خواندن قله مهمانی به من چشاند به سایر تپهها و قلههای افلاطون سر بزنم. پس تا مطلب بعدی...