
چند روزی است که ذهنم درگیر موضوعی شده است: مردم نمیدانند با عمر خود چه کنند. مردم یعنی همه، یعنی من، تو، او، یعنی گذشتگان و امروزیان و آیندگان! در مستندهایی شنیدهام اقوام باستانی از اینکه جسمشان خوراک یارانشان شود خوشحال بودند و اگر جسمشان هدر میرفت ناراحت میماندند. این موضوع حالت خیلی عینی و مشهود فکرم است. گویا ما انتظار داریم به دردی بخوریم، عمرمان به دردی بخورد، به درد دیگری. و مهمتر اینکه به دردی بخوریم و نه به درمانی! یعنی حتما باید چیز ناراحتکنندهای باشد و با تغییرش حس خوب داشته باشیم. با تداوم یک حس خوب یا با بهتر کردن زیاد دلمان راضی نمیشود!
در همهی زمانها مردم به دنبال اعتراض و مبارزهاند. مبارزه با هر چیزی که بتوانند خودشان را با آن آرام کنند. مبارزه با حکومت، با ظلم، با فقر، با بیسوادی، با خرافات، با تخریب طبیعت، با شکار غیر مجاز، با آلودگی، با خشونت خانگی، حتی مبارزه با خود!
جالب آنجاست که اغلب آنقدر نفْس مبارزه مهم میشود، کمکم چنان غرق مسیر میشوند، که هدف گم میشود. من معتقدم مسیر هم به اندازه هدف مهم است ولی اگر هدف فراموش شود چگونه راه از بیراهه قابل تشخیص خواهد بود؟ به قول آلیس در سرزمین عجایب، اگر نمیدانم به کجا میخواهم بروم پس هر مسیری بروم فرقی ندارد!
بارها دیدهام که جمعیتی تلاش و هم و غم و روز و شبشان را میگذارند برای کمک به دیگرانی که نیازمندند ولی نه تنها نیاز آنان را رفع نمیکنند بلکه آنان را نیازمندتر هم میکنند.بحث را به حاشیه بردم، سخنم از مصرف عمر بود! ولی یکشنبه است و حوصله نوشتنم نیست! فقط بگویم کاش بدانیم عمر برای مصرف است نه برای هدف! مثل لذت نوشیدن آبمیوه خنک در گرمای تابستان ...