
در دومین پست از کتاب الکترا به سراغ زنان تراخیس میروم. اولین جمله این نمایشنامه از زبان دیانیرا، شخصیت اصلی داستان، این است:
مَثَل قدیم است که "هیچ آدمی را تا گاه مرگ او نه نیکبخت توان دانست و نه نگونبخت" این مثل شاید هم راست باشد. ...
این جمله درصد زیادی از بار داستان را به دوش میکشد.
من این نمایشنامه را زیاد دوست ندارم، حتی دغدغههای بیان شده در آن نیز برایم جالب نیست ولی مثل سایر آثار سوفوکلس از لحاظ نگارش و انتقال حال شخصیتها بسیار ماهرانه نوشته شده است. در داستان دیانیرا، همسر هراکلس، در اضطراب و انتظار و عشق و چندین حس دیگر غرق است و همین از حد گذشتن حسها باعث میشود اتفاقاتی بیفتد که نباید!
سوفوکلس همانطور که در نمایشنامه فیلوکتتس از دروغ و دورویی صحبت میکند در این اثر نیز بارها نشان میدهد که خدعه و دروغ را ناپسند میداند:
-خدایان نیز مانند ما، از خدعه و نیرنگ سخت بیزارند.
-در این عالم هیچ بدنامی برای آزادگان بدتر از شهرت دروغگویی نیست.
شخصیتها در این داستان خیلی از فکر و روح من دورند و درکشان برایم سخت است پس بیشتر در موردشان صحبت نمیکنم و این متن را با تکهای از انتهای نمایشنامه زنان تراخیس پایان میدهم. در پست بعدی از الکترا خواهم گفت.
آنها که در اینجا حضور دارند باید بر من ببخشایند و بیداد و ستمگری خدایان را در این حادثه نیک بنگرند. ما به درگاه آنها نماز میبریم و آنان را پدر خویش مینامیم، لیکن آنها هرگز از مشاهده مصائب و آلام ما متـأثر نمیشوند و به استغاثه ما وقعی نمینهند. آینده در نظر ما مجهول است. هر چه هست حال است و آن هم پر از اندوه و ناکامی است.