
مدتی است که تصمیم گرفتهام دیگرانی که در زندگیام اهمیت خاصی ندارند چنان خارج از دایرهی توجهم بگذارم که نتوانند من را ناراحت یا حتی خوشحال کنند. اوایل سخت بود، خیلی سخت. امروز راحتتر شده است ولی هنوز به آن حدی که میخواهم نرسیدهام اما تفاوت با گذشته چشمگیر و اثراتش نگفتنی است.
این را داشته باشید.
حتماً این جمله یا چیزی شبیه به همین مضمون را شنیدهاید که «اگه برام مهم نبود که انقدر حرص نمیخوردم». نگاه شخصی من هم تا همین پریروز همین بود. از دست آنانی که بیشتر دوستشان داشتم بیشتر ناراحت میشدم، بیشتر حرص میخوردم، بیشتر عصبانی میشدم. از آنان بیشتر توقع داشتم و خلاصه عزیز بودن این عزیزان انگار به جای خوبی، بدی داشت.
ولی از پریروز یه اتفاق کوچک و بیاهمیتی افتاد که من و همسرم از دست هم کمی دلخور شدیم. و سریع هم رفع شد و گذشت ولی این اتفاق کوچک مرا به فکر واداشت. به این فکر که ...
آنانی که برایم اهمیت ندارند چنان از دایرهی توجهم دور شدهاند که با خیال راحت هر کاری میتوانند بکنند و تبعاتی برای من یا خودشان ندارد ولی در ارتباط با عزیزانم هر دو طرف باید خیلی مراقب باشیم تا یکدیگر را ناراحت نکنیم (نمیگویم این خوب نیست ولی نکتهای دارم) و این بار مضاعفی دارد. خب! چه کنیم پس؟ مراقب نباشیم؟
چرا. مراقب باشیم ولی خود را با این مراقبت خفه نکنیم. به خودم گفتم اگر دیگرانِ بیاهمیت را، به دلیل بیاهمیت بودنشان، میتوان در گیرندهها نداشت؛ خطاهای عزیزان را به دلیل مهم بودنشان میتوان راحتتر نادیده گرفت. در واقع نگاهم کمی چرخیده است و میگویم حتی برای عزیزان باید بیشتر و عمیقتر گیرندههای ناراحتی را خاموش کرد زیرا این عزیزان برایت مهماند؛ برایت اهمیت قائلند؛ برایت زمان و توان میگذارند؛ دوستت دارند؛ دوستشان داری. اینها همه دلایل خوبی است که بتوانی نادیده بگیری و رهاتر باشی.
اینگونه شد که تصمیم جدیدی گرفتهام: بیاهمیتها همانگونه که در بند یک گفتم در محدودهی آنتندهی نیستند. عزیزان در زمانی که باعث دلخوری یا ناراحتی میشوند (چه به حق چه احساسی) در محدودهی آنتندهی نیستند. و دیگرانی این میان هستند که خنثی هستند یعنی نه از آنان بدم میآید که تبعیدشان کنم و نه عزیزند که راهشان دهم اینان در بدترین جایگاهند چون اگر ناراحتم کنند خودم را به خاطر آنان کنترل نمیکنم (ممکن است برای شخصیت و ادب خودم کنترل کنم) و واکنش نشان دادن به آنها برایم بار روانی نخواهد داشت.
این تصمیم بسیار تازه است و برای شخصی مثل من که همیشه در حال بیشاندیشیهای بیخود و فرساینده است هفت خان رستم است ولی همین که در مسیر باشم خودش خوب است و راضیکننده.

شاید تصمیم امروزم مناسب و درست نباشد، مدتی تمرینش میکنم تا ببینم چه میشود.
اما از این نگاه جدیدم خوشم آمد که آن کسی بیشتر لیاقت تحمل و بخشش و مدارا را دارد که بیشتر دوستش داریم. و اگر یاد بگیریم به جای توقع، مطالبه کنیم؛ میبینیم به جای بحث و دعوا با رشد و سازش مواجه میشویم.
هفتهتون مهربون و رها ...