
بعد از تجربهی تاریخ با چاشنی تخیل از دوما در رمان سه تفنگدار، دلم نمیخواد به سراغ تاریخهای خشک و رسمی بروم! آخر موضوعی داستانیتر از تاریخ هم در جهان وجود دارد؟ پس چرا انقدر میچلانیمش که خشکِ خشک به مخاطب برسد!
در حال شنیدن کتاب بادبادکباز متوجه شدم هیچچیز از تاریخ افغانستان نمیدانم ولی وقتی یادم آمد که تاریخ را چقدر سخت مینویسند از خیر دانستنش گذشتم. شاید زمانی دیگر نظرم تغییر کند ولی در حال حاضر مشتاق خواندن داستانهای تاریخی یا تاریخهای داستانی هستم.
کاش همت کنم و ترسم را کنار بگذارم و فیزیک را داستانی بنویسم، اگر محتوا ساختن فعلاً نمیشود، دستم به نوشتن که آشناست، در بدترین حالت نتیجه چیز به دردنخوری خواهد شد. آزمون است دیگر. نه؟ کاش عملم هم با منطقم همگام شود.
تا هفتهی بعد ...