ویرگول
ورودثبت نام
ساحل مرتضوی
ساحل مرتضوینوشتن است که من را "من" نگه می‌دارد.
ساحل مرتضوی
ساحل مرتضوی
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

35.ذهنِ شب‌بیدارِ من

دیشب در حال خواندن رمانی خوابم گرفت، همیشه ماجرا اینگونه است که خوابم می‌گیرد اما دلم نمی‌خواهد خواندن را متوقف کنم و ناگاه به خود می‌آیم که صبح شده است و نیمی از داستان کتاب را در خوابم از خود درآورده‌ام. بامزه است و اسمش را نمی‌توان کتاب خواندن گذاشت بلکه بازی است؛ یک بازی بین من و قصه و مغزم و خواب.

اما دیشب اینگونه نبود! در حال خواندن صفحاتی از چرم ساغری نوشته‌ی بالزاک بودم که ناگهان به خودم گفتم این ضیافت شام و ماجرای شرط‌بندی کجای قصه بود؟ چند ورقی به عقب برگشتم و دیدم هیچ‌کجا چنین چیزی نبود! بدون اینکه بفهمم خوابم برده بود و ذهنم ماجرایی را بین دو صفحه گنجانده بود، انصافاً هم ماجرای زیبا و درخوری بود، و باز بدون اینکه بفهمم بیدار شده بودم و به ادامه خواندن پرداخته بودم. وقتی متوجه این بی‌خبری شدم، کتاب را بستم و خوابیدم.

صبح با فکر به همین اتفاق بیدار شدم و برای بار چندم در ذهنم مرور شد که من آدم شبها هستم. در شبها مسائلم بهتر حل می‌شوند، خلاقیتم بیشتر می‌شود، آرامش عجیبی حس می‌کنم، خود را قدرتمند می‌بینم.

شاید باور نکنید ولی شب برای من رنگی‌ترین قسمت زندگی است. رنگهایی عمیق و زیبا و اغواگر!

امروز می‌خواهم برای خودم مدتی مشخص کنم تا کاری سخت را امتحان کنم! سخت برای منِ تنبلِ عاشق خواب! آن کار چیست؟ اینکه شبها بیشتر بیدار بمانم در عینی که صبح‌ها هم زود بیدار شوم!

سختی‌اش کجاست؟ سختی اینجاست که من به مدت ‌زمان خوابم خیلی حساسم! همین که فکر می‌کنم کمتر از ۷یا۸ساعت خوابیده‌ام دلم می‌گیرد! و از طرفی صبح را دوست ندارم، ولی بنا به شرایط زندگی‌ام سحرخیزی برنامه‌ام شده است. حال چگونه می‌توان هم ۸ساعت خواب داشت و هم شب بیدار ماند و هم صبح زود بیدار شد؟

می‌دانم این کار با برنامه‌ریزی روی کاغذ و فکر و منطق راه به جایی نمی‌برد پس وارد عمل می‌شوم و هر چه پیش آمد را امتحان می‌کنم تا کم‌کم راهی یافت شود!

مشکل اینجاست که من یک جغد شبم و همسرم یک چکاوک صبح! و من مشتاق استفاده از بیشترین زمانِ باهم بودن، یا بهتر بگویم بیشترین سازگاری هستم. این زمان با هم بودن جذاب است و نمی‌خواهم فدایش کنم اما زمان اوج بهره‌وری خودم هم جذاب است و لازمش دارم. پس باید لوس بودن را کنار بگذارم و تلاش کنم.

اگر مثل سالهای پیش مجبور بودم که از 6صبح تا10شب سرکار باشم چگونه به کارهای مورد علاقه‌ام می‌رسیدم؟ قطعاً با شب‌زنده‌داری. نمی‌گویم الان هم همان وضعیت باشد ولی حداقل می‌توانم کمی تلاش کنم.

مشخص است که از لوس بودن خودم کلافه‌ام، نه؟ احساس می‌کنم زیادی در خوش‌خوشان زندگی می‌کنم. آنقدری که سختی کشیدن را فراموش کرده‌ام!

روش جدید را آزمایش می‌کنم تا ببینم چه می‌شود!

کتاب خواندنشبتغییر
۷
۳
ساحل مرتضوی
ساحل مرتضوی
نوشتن است که من را "من" نگه می‌دارد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید