
من میخوام برگردم به کودکی
تا که با چرخ خیال
وصلهی نور بدوزم به پیراهن شب ...
خندههای بیدلیل
گریههای بیدلیل
خیرگیها خیرگیها خیرگی ...
من باید برگردم به کودکی
تا تو قبرستون دِه، غشغش ریسه برم ...
توی باغ خودمون انار دزدی بخورم ...
آلبوم سلام، خداحافظ از حسین پناهی، زمانی ورد روز و شبم بود. هنوز هم برایم پر از جذابیت و حیرت است.
ولی این ماجرای کودکی داستان تکرارشوندهی بشریت است، وقتی کودکیم منتظر عبورش هستیم و وقتی عبور کردیم در حسرت نبودش میمانیم. و این مکرر را در همهی داشتههای دیگرمان تکرار میکنیم.
قدر همین حالا را بدانیم هر چه که هست. خوب و بدش را در هم بپذیریم و بچشیم و چنان میل کنیم که گویی بهترین خوراک دنیاست. زمان روزانه، تنها چیزیست که به عدالت تقسیم شده است پس هدرش ندهیم.
حتی با این نگاه میتوان گهگاه برگشت به کودکی و در قبرستان ده غشغش ریسه رفت. راز زیبایی کودکی زیستن در لحظه است.