
نمیدانم اینکه روز 24ام به دنیا آمدهام مرا چنین به این عدد متصل کرده است یا دلیلی دارد که نمیدانم ولی به شدت از 24 و به تبع آن از 12 و 6 خوشم میآید. به طوری که اگر 24ام با سهشنبه به هم دست بدهند من آن روز را برای خودم تعطیل و عید و جشن میدانم😂
دوست داشتم ریاضیدان بودم ولی متاسفانه نیستم! ریاضی خوبی دارم و درکم هم از ریاضی خوب است، طوری که گاهی خواهرم سرزنشم میکند که انقدر نگاهت ریاضیوار است چیزهای دیگر را درست نمیبینی! با اینحال ریاضیدان نیستم. یعنی آنطور که دانشمندان ریاضی را میفهمند و با اعداد بازی میکنند و درکشان میکنند نیستم. با مثال منظورم بهتر منتقل میشود: فرق است بین نقاشی که از ذهنش چیزی میکشد و نقاشی که از روی طرح و شکلی طراحی میکند. من آن دومیام در صورتی که اولی برایم ارزنده است.
این دو پاراگراف چه ارتباطی داشت؟ راستش هیچ! بعد از اینکه به پست 24ام رسیدم دلم خواست از علاقهام به این عدد بگویم و این علاقه مرا یاد لذت ریاضی انداخت و این دو پاراگراف زاده شدند. و حالا میخواهم یک مطلب بیربط هم بنویسم!
گاهی یک کلمه، یک عبارت، یک تصویر، یک رویداد، یا هر یک دیگری مرا به فکر میاندازد، گویی ذهنم دستگاهی است که یکی از این یکها میشوند سکه و میافتند در این دستگاه و آن راه به کار میاندازند و بعد به خود میآیم و میبینم مدتیست عمیقاً در حال شنیدن سخنرانیِ بیهماهنگیِ مغزم هستم. این زمانها برایم لذیذ است. اگر بگویم نیمی از لذت زندگی همین حال است اغراق نکردهام. اما بعد از آن رنگی از غم بر دیوار سالن سخنرانی پاشیده میشود!
چرا غم؟ چون اغلب این سخنرانیها یا چنان سریع رخ میدهد که مثل خواب و رویا از خاطرتم میرود یا در مکان و زمان نامناسبی است که فرصت ثبتشان نیست و یا تنبلی و بهانهجویی مرا به این سمت میکشاند که بعدها مینویسیشان. عجله نکن. و اینگونه این لحظات لذیذ را از دست میدهم. شاید باید دفتری مخصوص این کار همیشه در دسترسم باشد. فکری به ذهنم رسید: آن دفترهای تمامناشدنی پاپکو که در خیابان انقلاب دیده بودم! میتوانند محل ثبت این لحظات شوند.
سهشنبه قرار هیجانانگیزی با دوستانم دارم شاید آن روز اولین دفتر از این مجموعه را خریدم.
پینوشت1: مدتی است به خودم میگویم لااقل چیزی بنویس که به درد کسی بخورد! ولی بعد به خودم تشر میزنم که قرار بود تمرین کنی که رها باشی پس رها باش
پینوشت 2: در راستای پینوشت1، گاهی ناخواسته پستی از ویرگول به یادم میآید که خیلی ساده در مورد این نوشته بود که تا وقتی دستکش ظرفشویی دستش نیست حوصلهی شستن ظرفها هم نیست ولی همین که دستکش را دستش کرد دیگر دلش میخواهد هر چه ظرف در عالم است بشوید. همین عبارات ساده بارها و بارها در ذهن من مرور شدهاند و خواهند شد و بارها کمکم کردهاند. برای شروعی ناقص یا پایانی رهاییبخش. پس شاید گاهی حرفهای بیفایده بد هم نباشند.