
امروز چند موضوع مختلف برای شاهبیت این پست شدن با هم در جنگ و دعوا بودند که موضوعی از راه رسید و همه را از میدان به در کرد، البته بدون هیچ جنگی و دعوایی و حتی کلامی!
قصد داشتم از اهمیت اولویتبندی در زندگی و گم نکردن هدف در پیچوخمهای مسیر بنویسم
قصد داشتم از شکلدهی شخصیتمان و تلاش برای ارتقا و تغییرش بگویم.
ولی امروز چنان بیخود و بیجهت درگیر جسمم شدم که همه مطالب غیرجسمانی به نظر پوچ و بیاهمیت آمدند! بدون منطق خاصی و حتی بدون علائم خاصی جسمم امروز جوابم کرده بود. نمیتوانم بگویم چه مشکلی بود! چون هم هیچ مشکلی نبود و هم هر مشکلی که فکر کنید بود! اجازه دهید از این چاله بیرون بیایم، توضیح عقلپسندی ندارم فقط میدانم جسمم تمام تلاشش را کرد که امروز فقط و فقط به پیشگاه او خدمت کنم!
حال که کمی فارغ شدهام و در حال نوشتن این متن هستم به یادم میآید بارها شنیدهام که "گشنگی نکشیدی که عاشقی یادت بره" یا " سواره از پیاده خبر نداره". اینها شاید به ظاهر ساده باشند ولی درکشان فقط به تجربه میسر میشود. تا وقتی غم نان و درد جان داریم چگونه میتوان به ارزشهای والای زندگی اندیشید؟ یک روز بیماری شاید یک روز برنامه فرهنگی دختری نازپروده را به تاخیر بیندازد ولی یک عمر درگیر اقتصادی و فقر و بیماری مجالی برای هیچ رشد و تقلای دیگری میگذارد؟
تلخ است...