
یکی از عادتهایم بسیار آزارم میدهد ... نه! عادتهای زیادی دارم که آزارم میدهند ولی یکی از آنها این روزها بیشتر زخمم میکند! من عادت دارم زیاد ایراد بگیرم! میدانم خیلی زشت است و راستش برای خودم هم دردناک است. از خودم که به قدر دو جهان ایراد میگیرم و کم پیش میآید روزی یا ساعتی بدون ایراد از خودم بگذرد، بسیاری از آنها را نادیده میگیرم در غیر اینصورت کل عمرم را باید به سرزنش خودم بگذرانم.
در مورد دیگران کمتر سختگیری دارم ولی باز هم ایراد کم نمیگیرم، نباید اینطور غذا بخوری. باید در این هوا این لباس را بپوشی! باید سوپت را داغ بخوری. نباید از کمر تازه درمانشدهات کار بکشی. اینقدر با گوشی بازی کردن خوب نیست. ...
مدام به خودم میگویم: « به تو چه!؟» ولی باز این مکالمات برقرار است. احساس میکنم با این حرفها در حال مراقبت و رشد عزیزانم یا خودم هستم ولی احساسم به شدت غلط میکند. هشدار را به دیگران یکبار باید داد و آن هم با مهر و در جای مناسب. هشدار را به خود باید بسیار داد آن هم با مهر و در جای مناسب و برای تغییر نه برای تحقیر!
سخت است تغییر کنم. اگر نگویم فکر میکنم نسبت به عزیزانم بیتفاوتم و اگر بگویم این ایرادگیریام زخمم میکند. گیر کردهام بین چیزی که میدانم درست نیست و حسی که افسارش پاره شده است.
همین الان به فکر رسید دفتری بردارم و هر بار ایراد و تذکری به ذهنم رسید یادداشتش کنم؛ شاید دیدن حجم ایرادهای روزانه، به صورت عینی، و دفعات تکرار آنها حسم را قانع کند که این راه دردناکی است و اگر هم اثری داشته باشد اثریست که دست غم آن را نوازش کرده است!
پ.ن: میدانم در این چالش روزهای پنجشنبه و جمعه حساب نیست ولی نوشتن برای من تعطیلبردار نیست😃