
هنوز در حال و هوای دیروز به سر میبرم و باید ذهنم را به زور و با تهدید بیرون بکشم تا بتوانم بر کار امروزم تمرکز کنم. شاید شنیدنش برای دیگران مسخره باشد ولی برای خودم این خیلی کمیاب است که دیدار و حضوری بتواند چنان در وجودم رخنه کند که نتوان بیرونش کشید. خاطره دیروز از آنهاست، آنهایی که به زرنگی رفته و چسبیده است به آخرین دیوار روحم و دستم نمیرسد که بگیرمش و بگذارمش در قفسه خودش تا در وقت مناسبش بیرون بیاید و خودنمایی کند. بامزه است، شیطنتی دارد امروز.
سعی میکنم زیاد سخت نگیرم و بگذارم امروز آزاد باشد چون از برنامهی هفتگیام جلوترم و اگر امروز تمرکز کمتر هم باشد ضرری نخواهم کرد. همچنان دلم میخواد از دوستم و دیروز بگویم ولی سعی دارم تمرین کنم بعضی چیزها مزهاش در ننوشتن است.
منهای شیطنتهای خاطره دیروز، کمی از حال امروزم بگویم: خوبم ولی کمی کسلم که بنابر سیستم بدنی و نظم ماهانه چیزی عادی است پس میتوانم بگویم طبیعی هستم. دیشب بعد از گردش به خانه رسیدم و با بوی غذای همسر جان که ساختمان را برداشته بود مواجه شدم و چنان از خجالت قرمه و کته در آمدم که فکر کنم امروز تا شب که هیچ، تا نیمه شب سیر باشم پس میتوانم راحت بر کارم تمرکز بکنم و دیگر عزای کسالت مضاعف بعد از ناهار را نکشم.
ولی ذهنم آرام نیست. خودم را خلوت کردهام و یک کار اصلی دارم به همراه تقویت زبان که مرتبط با کار اصلی است و بقیه همه کارهای تفننی است، قرار پادکست شنیدن و خواندن برخی کتابها دیگر چنان روزمره شده که تفریحِ میانبرنامه است ولی ذهنم هنوز آرام نیست. به یک دلیل، دادار. تغییرات بزرگ زندگی من به واسطه پادکستم، دادار، رخ داده است (باید روزی از این تغییرات بگویم) ولی مدتی است نمیتوانم به خوبی رسیدگیاش کنم. بزرگترین کتاب جهان، عهد عتیق، را با همه اضافاتش تا اینجا رساندهام ولی کتاب آخر هنوز مانده است. و تازه هنوز عهد جدید را نیز شروع نکردهام. بگذریم از برنامههایی که در ذهن داشتهام و هنوز نتوانستهام اجرایشان کنم. ذهنم آرام نیست.
این همه حرف زدم ولی اصل مطلب را گم کردم. دیروز از سبا کتابی هدیه گرفتم که سالهاست خودش را جلویم میاندازد تا بخوانمش و من با ناز و نوازش وعده سر خرمن به او میدادم ولی به لطف سبا از دیشب یار بالشم شد. کتاب «از دو که حرف میزنم از چه حرف میزنم»، نمیدانم قرار است با چه محتوایی روبرو شوم و معمولاً سعی میکنم کتابها را خودم بخوانم و بعد بروم سراغ نقدها و تحلیلهای دیگران، مگر اینکه دلیلی مانع این تقدم و تأخر شود، بنابراین ذهنیتی در مورد کتاب ندارم ولی از آنجا که سبا مرا میشناسد و به نظرش کتاب برایم مفید است حتماً با مطالب جذابی روبرو هستم علاوه بر آن حس خوبی به چند صفحه اول داشتم. اگر مثل حسین پناهی در شعر معروفش متهم نشوم به اینکه خودم را با زیادی دست بالا میگیرم*، حس کردم ذهنی شبیه من در حال نوشتن آن صفحات است یا با مطالبی رها و آزاد چون این روزنوشتهای خودم روبرو هستم.
به هر حال آمدم که بنویسم بعد از مدتها یک دوست جدید هدیه گرفتم😍
*تکهای از شعری که عاشقش هستم از حسین پناهی به نام «من و نازی» اینچنین است:
نازی:واه !واه !واه!
افادهها طبق طبق!
سگها به دورش وق و وق!
خودش ُ با کی داره طاق میزنه!